Tekno 
Deniz piyadesi eşimin cenazesinden sadece birkaç ay sonra, yedi aylık hamileyken ailem beni buz gibi bir garajda uyumaya zorladı. Ancak daha on iki saat bile geçmeden, bahçe kapısına siyah askeri jipler yanaştı; silahlı askerler bana adımla hitap etti ve beni hor gören o insanlar, az önce kendi geleceklerini elleriyle yok ettiklerini anladılar. Bir Kurban Bayramı … Devamını oku
Rastgele bir salı günü, tam da annemin derste olması gereken bir saatte telefonumda onun adı belirdi. Uzun bir mesaj bırakmamıştı, sadece mideme kramplar girmesine neden olan tek bir satır yazmıştı. Babam aramıştı. On yıl önce hayatımızdan çıkıp giden o adam. Ve şimdi, durup dururken eve dönmek istiyordu. Babam Henry —yani Hikmet— beni salı günü, arabadan … Devamını oku
Eşimin patronunun görkemli doğum günü partisine giderken, havadan sudan sıkıcı sohbetler ve pahalı şaraplar dışında bir şey beklemiyordum. Kızımın ağzından çıkacak masum bir cümlenin tüm geceyi buz kestireceğini ise hiç tahmin etmemiştim. Rıfat’ın konağına giden yol her zamankinden daha uzun geldi. Deniz, yan koltukta ellerini kucağında birleştirmiş oturuyor, sadece on dakikalık yolumuz kalmış olmasına rağmen … Devamını oku
Karım ayakta duramayacak kadar bitkindi, ama annem bebeğe “yardım etme” konusunda ısrar ediyordu. Eve erken geldim ve karımı kanepede bayılmış bir halde bulurken, annemi hemen yanı başında oturmuş, bebeğin çaresiz çığlıklarını görmezden gelerek karımın zorla pişirmek zorunda kaldığı yemeği yerken buldum. Annem karımın baygın bedenine baktı ve “Amma da abartıyor,” diye mırıldandı. O an beni … Devamını oku
Babamın cenazesinde üvey annem elime bir süpürge tutuşturdu ve güldü: “Tek mirasın bu. Yeni evimi temizlemeye başla.” Üvey kardeşim ise internette izlenme uğruna gözyaşlarımla alay ederek beni videoya çekiyordu. Avukat son vasiyetnameyi açana kadar tek bir kelime bile etmedim. Avukat son sayfayı okuduğu an yüzlerindeki gülümseme donup kaldı….. Doğrudan onlara baktım ve şöyle dedim: “Bırakın … Devamını oku
Ablamın ölümüyle sonuçlanan düğünümün üzerinden bir hafta geçmişti. İş arkadaşlarından biri arayıp Cansun’un ofiste benim için bir telefon bıraktığını söyledi. Ablamdan geriye kalan son bir anıyı almak için oraya gittiğimi sanıyordum. Hayatımı tam ortadan ikiye bölecek bir videonun oynat tuşuna basmak üzere olduğumdan tamamen habersizdim. O sabah Rüzgar, bir elinde pastane kutusuyla bana doğru eğildi, … Devamını oku
Hastane aradı ve küçük bir çocuğun acil durum kişisi olarak beni kaydettiğini söyledi. Gergin bir şekilde güldüm ve “Bu imkansız. 32 yaşındayım, bekarım ve bir oğlum yok,” dedim. Ama bana durmadan beni sorduğunu söylediklerinde, arabama bindim… ve odasına adım attığım an, dünyamdaki her şey durdu… Telefon salı gecesi saat 23.38’de geldi. Neredeyse görmezden gelecektim; İzmir’deki … Devamını oku
“Kamyonetten inme,” dedi Ahmet Efendi, titreyen parmaklarıyla kapıları kilitleyerek. “Annen az önce 155’i arayıp bahçesinde firari bir mahkûm olduğunu söyledi.” Ön camdan bakıp dört uzun yıl boyunca zihnimde canlandırdığım eve diktim gözlerimi. Beyaz sundurma. Mavi panjurlar. Aynı çatlak garaj yolu. Posta kutusunun yanındaki aynı küçük seramik melek biblosu. Ve içerideki bütün perdeler sıkı sıkıya kapatılmıştı. … Devamını oku
Bunun sadece 50 liralık bir iyilik olduğunu düşünmüştüm; kasamda ödeme yapamayan bir anne için elma ve mısır gevreği masrafını üstlenmiştim. Ancak birkaç gün sonra, bir polis memuru küçük bakkal dükkanımıza girdi, ismimle beni çağırdı ve o küçük anı; işimi, insanlara olan inancımı ve kendime bakış açımı değiştiren bir şeye dönüştürdü. 43 yaşındayım, Ana Cadde üzerindeki … Devamını oku
Ailem yıllarca eşimle dalga geçti: Boyuyla, geçmişiyle, hatta düğünümüzde bile onu küçük düşürdüler. Ancak her şeylerini kaybedip 20.000 dolar için kapımıza geldiklerinde, kolayca affedilmeyi bekliyorlardı. Eşim kabul etti… ama hiç beklemedikleri tek bir şartla. Düğünümde annemin yüzündeki o ifadeyi asla unutamam. Mutlu görünmek yerine utanıyordu. Hani “yer yarılsa da içine girsem” dersiniz ya, tam öyle … Devamını oku