Tekno

Kızımın ortadan kaybolmasından beş yıl sonra, dış kapıyı açtım ve onun eski kot ceketine sarılmış bir bebek buldum. Cebindeki notun sonunda her şeyi açıklayacağını düşünmüştüm. Aksine, bu not beni kızımın bensiz kurduğu hayata ve babasının sakladığı gerçeklere doğru bir yolculuğa çıkardı. Bir anlık çılgınlıkla rüya gördüğümü sandım. Saat altıyı henüz geçiyordu. Hâlâ sabahlığımlaydım, saçlarım yarı … Devamını oku

Düğün gecemde, kocamın yeminlerinin ihanetle örüldüğünü keşfettim. Duvağım saçlarıma dolanmış, gergin gülüşümü bastırmak için bir elimi ağzıma kapamış halde yatağın altında saklanıyordum; tam o sırada kapı gıcırtıyla açıldı ve aşk, içeriye düşmanımın ayakkabılarıyla girdi. “Uyudu mu?” diye fısıldadı kayınvalidem. Demir sessizce güldü. “Neredeyse. Şampanyayı içti.” “Ona verdin mi?” “Yetecek kadar içti. Yakında sızar.” Gülümsemem yok … Devamını oku

“Eşyalarını topla, taşıyıcı anne… bu ev hiçbir zaman senin olmadı.” İmam henüz kocamın tabutunun başında dualarını bitirmemişken, Mukaddes Hanım’ın sesi Polatlı Merkez Camii’nin duvarlarında yankılandı. Bir elim sekiz aylık hamile karnımın üzerinde, diğer elim ise evlilik günümüzde avucuma bıraktığı gümüş cevşene sıkı sıkıya sarılmış halde, Kenan’ın tabutunun önünde duruyordum. Bolu tüneli yolundaki o kazadan beri … Devamını oku

Kazadan sonra ağzımda hissettiğim ilk şey kandı. İkincisi ise ihanet. Yağmur ön cama mıcır gibi hızla vururken, altı haftalık oğlum arka koltukta ağlıyordu. Kırmızı ışıkta geçen cip kavşakta yamuk yumuk duruyordu, kaputundan dumanlar yükseliyordu. Her nefes alışımda kaburgalarım yanıyor, sol bacağım ise kımıldamıyordu. Arka koltuktaki bebek koltuğuna doğru dönmeye çalışarak, “Efe,” diye nefes nefese fısıldadım. … Devamını oku

Evlilik yıl dönümümüzde eşimi kaybetmenin hayatımın en zor anı olacağını düşünmüştüm. Sonra kızımız, vefat etmeden önce gizlice arkasında bıraktığı bir şeyi bana uzattı. Eşim Kemal ve ben, o gece 28. evlilik yıl dönümümüzü kutlayacaktık. Yıllar önce, akşam yemeği randevularına gücümüzün zar zor yettiği zamanlarda bana evlenme teklif ettiği o küçük kebapçıda rezervasyon yaptırmıştı. Bana benimle … Devamını oku

Üvey babamın cenazesinde yağmur bardaktan boşalırcasına yağıyordu. Bir saat sonra avukatı, içi mektup dolu kilitli, ahşap bir kutuyu bize teslim etti ve benim mektubumun ilk satırı, kız kardeşlerimden birinin neden yıllarca hepimizin “Baba” dediği o adamdan kaçıp durduğunu bana açıkladı. Yağmur, Tarık’ın tabutunu tam indirmek üzereyken başladı; bu, onun muhtemelen hafifçe can sıkıcı ama bir … Devamını oku

Boşanma belgelerini tam olarak saat 10.17’de, gri ve yağmurun esir aldığı bir salı sabahı, kocamın avukatına ait siyah bir tükenmez kalemle imzaladım. Elim tamamen hareketsiz ve sapasağlam kaldı. Bu durum odadaki herkesin, özellikle de gözlerini dikmiş benden hıçkırıklara boğularak ağlamamı bekler gibi bakan kocam Kaan’ın huzurunu kaçırmış görünüyordu. Belki de bunu canıgönülden istiyordu. Beni daha … Devamını oku

Babam bana köyde müstakil bir ev, erkek kardeşime ise İstanbul’da lüks bir rezidans daire vermişti; ailedeki herkes, kimse bunu yüksek sesle söyleme cesaretini gösteremeden çok önce mesajı almıştı. Kardeşim Arda; Levent’te cam duvarlı, güvenlik görevlisi olan, şehir manzaralı ve annemin sanki o gökdeleni kendi doğurmuş gibi iç çekmesine neden olan mermer zeminli bir daire aldı. … Devamını oku

Ben Işıl Yılmaz ve yaklaşı Miras, İhanet ve İntikam Hikayesi 8 aydır kocam Ahmet, şehrin diğer ucunda başka bir kadınla yaşıyordu. Ahmet aramalarıma cevap vermiyordu. Çatı akıtmaya başladığında, annem hastaneye kaldırıldığında ya da babamın kalp rahatsızlığı kötüleştiğinde yanımda değildi. Tüm bu süre boyunca bana sadece tek bir mesaj gönderdi: “Abartmayı kes. Ölmezsin ya.” Sonra annem … Devamını oku