Anneannemin mezuniyet elbisesini giymenin ona veda etmeme yardımcı olacağını düşünmüştüm; ta ki terzi, eteğin içine gizlenmiş ve anneannemin bana söylediği her şeyden şüphe etmeme neden olan o şeyi bulana kadar.
Anneannem on dokuzuncu yaş günümde öldü. Tam da onun yardımı olmadan pişirmeyi başardığım yaban mersinli turtiyi ona göstermek için içeri koştuğum sırada.
Pencerenin kenarındaki koltuğunda oturuyordu, her zamanki gibi. Aynı duruş. Dizlerinin üzerinde aynı battaniye.
“Anneanne?” Gülümsemem solarken yaklaştım. “Hey… yapma böyle.”
Eline dokundum.
Anneannem on dokuzuncu yaş günümde öldü.
Buz gibiydi.
“Hayır. Hayır, hayır, hayır… Şaka yapıyorsun, değil mi?”
Yardım çağırdığımı hatırlamıyorum. Hatırladığım tek şey, sanki elimi bırakırsam tamamen yok olacakmış gibi elbisesinin koluna tutunup yerde oturduğumdu.
İnsanlar geldi, evin içi seslerle doldu ve birileri sanki çok uzaklardaymışım gibi adımı seslenip durdu.
“O gitti tatlım,” dedi bir kadın nazikçe.
“Hayır, o sadece yorgun. Bazen böyle yapar.”
Ama yapmazdı.
Yardım çağırdığımı hatırlamıyorum.
Birkaç saat sonra mutfak masasında komşumuz Keriman Teyze ile oturuyordum. Leylak parfümü o kadar ağır kokuyordu ki başımı ağrıtıyordu. Sürekli elimi tutmaya çalışıyordu, sanki hâlâ orada olduğumdan emin olmak istiyordu.
“Ah, Emel…” diye iç çekti. “Leyla’nın gittiğine inanamıyorum. O senin her şeyindi.”
“Hâlâ öyle,” dedim, ona göstermeye fırsat bulamadığım turtiye bakarak.
Keriman Teyze gözlerini silerek başını salladı. “Seni eve getirdiği günü hatırlıyorum. Küçücüktün. Yedi yaşındaydın, sanki dünya onu da elinden alacakmış gibi paltosuna sımsıkı sarılmıştın.”
“Seni eve getirdiği günü hatırlıyorum.”
“Zaten geri kalan her şeyi almıştı.”
“Sana bunu asla hissettirmedi,” dedi Keriman Teyze yumuşak bir sesle.
Kısa bir kahkahayla karşılık verdim. “Bana başka bir seçenek bırakmadı ki.”
Keriman Teyze biraz daha yaklaştı. “Bu doğruydu. Ama şimdi… işler değişti.”
Daha o söylemeden lafın nereye varacağını biliyordum.
devamı sonraki sayfada…