SANAYİDE BİR CÜZDAN BULDUM VE SAHİBİNE VERDİM — ERTESİ SABAH KAPIMDA BİR KOMİSER BELİRDİ
Ben beş kuruşu olmayan bir tamirci ve üç çocuklu yalnız bir babayım. Dükkânda içi para dolu bir cüzdan bulduğumda, o gece onu sahibine iade ettim. Ertesi sabah kapımı bir komiser çaldı. İlk düşüncem hapse girmek değildi; içerideki çocuklarımdı. Sonrasında yaşananlar ise hâlâ gözlerimi dolduruyor.
Ben Emre. Kendimi bildim bileli tamircilik yapıyorum. Kasabanın kıyısında, neredeyse yıkılmak üzere olan bir dükkânda çalışıyorum. Asla çıkmayacak yağ lekelerinin olduğu ve kahve makinesinin 2012’den beri bozuk durduğu türden bir yer. Ama işim faturaları ödüyor. Yani, ucu ucuna. Kendimi bildim bileli tamirciyim. Aynı zamanda, henüz 36 yaşındayken altı yaşındaki üçüzleri büyüten yalnız bir babayım. Anneleri onlar henüz sekiz aylıkken gitti. Bir sabah elinde valiziyle kapıdan çıktı ve “artık yapamadığını” söyledi. Onu son görüşüm buydu. Dul kalan annem yardım etmek için yanıma taşındı. Kendisi 72 yaşında ve yaşıtlarının çoğundan çok daha dinç. Kızımın saçlarını ören odur. Çocukların kahvaltıda mısır gevreğinden başka şeyler yemesini sağlayan da odur. O olmasaydı, hayatta kalamazdım. Aynı zamanda üçüzleri büyüten yalnız bir babayım. Çoğu hafta günde 12 saat çalışıyorum. Motor tamir ediyor, fren balataları değiştiriyorum. Onları dolandırmaya çalıştığımı sanan müşterilerle uğraşıyorum. İnsanlar yağlı ellerime bakıp tek özelliğimin bu olduğunu sanıyorlar. Sadece araba tamir eden bir adam… Ama bu eller çocuklarımın karnını doyuruyor. Ve her Allah’ın günü, bunun yeterli olmayacağından endişe ediyorum.
Geçen Salı sert başladı. Dükkânda çok fazla araba vardı. Gün içindeki saatler yetmiyordu. Öğle yemeğinden hemen önce, öfkeli bir müşteri burnumun dibine kadar girdi. İnsanlar yağlı ellerime bakıp tek özelliğimin bu olduğunu sanıyorlar. “Tamir etmemişsin!” diye bağırdı, parmağını bana doğru sallayarak. “Beyefendi, geçen hafta size iki ayrı sorun olduğunu açıklamıştım. Motor arıza lambası emisyon sistemiyle ilgili. O başka bir tamir işi.” “Ne açıkladığın umurumda değil! Her şeyi halletmiş olmalıydın!” İç geçirdim. “Ben sadece sizin onay verdiğiniz kısımları tamir edebilirim. Hepsi faturanızda yazıyor.” Anahtarlarını tezgahın üzerinden kaptı. “Burası tam bir fiyasko. Hakkınızda kötü yorum yazacağım.” Hışımla dışarı çıktı. “Her şeyi halletmiş olmalıydın!” Elimdeki bezle ellerimi silerek orada öylece durdum; göğsümdeki o tanıdık sızıyı hissediyordum. Ama üzerimden attım. Bu işin bir parçasıydı. İnsanlar geriliyordu. Arabalar pahalıydı. Anlıyordum. Sadece ne kadar çabaladığımı onların da anlamasını isterdim. Kapanış saatine yakın, liftlerden birinin altını süpürürken süpürgem sert bir şeye çarptı. Eğilip onu yerden aldım. Yılların kullanımıyla yumuşamış, eskimiş siyah deri bir cüzdan. Süpürgem sert bir şeye çarptı. İçini açtım; belki birkaç kredi kartı ve birkaç banknot bulmayı bekliyordum. Onun yerine, düzgünce katlanmış 100’lük banknotlardan oluşan kalın desteler buldum. Donup kaldım. Yıllardır hesabımda olan paradan çok daha fazlasıydı. Sadece bir saniyeliğine, bu paranın neler yapabileceğini hayal ettim. Kiranın ödenmesine üç gün kalmıştı. Elektrik faturasının vadesi iki hafta geçmişti. Kızımın yeni ayakkabılara ihtiyacı vardı çünkü eskilerinin tabanları delinmişti. bu para her şeyi çözebilirdi… en azından bir süreliğine. Yıllardır hesabımda olan paradan çok daha fazlasıydı. Sonra ön cepheye sıkıştırılmış kimliği gördü: 70’lerinin sonlarında, seyrek gri saçlı ve çok şey görmüş gibi duran yorgun gözlü yaşlı bir adam. Adı Galip amcaydı. Kimliğin altında, katlanmış bir kağıt parçası üzerine el yazısıyla yazılmış bir not vardı. Acil durum iletişim bilgileri. Bir telefon numarası ve bir adres. Cüzdanı kapattım ve ellerim titreyerek bir an orada durdum. Ne yapmam gerekiyordu? Cüzdanı kapattım ve bir an orada durdum. Cüzdanı alet çantamın içine kilitledim ve dükkânı kapatma işini bitirdim. Kalbim, sanki cüzdanı bularak bir suç işlemişim gibi küt küt atıyordu.
Devamı Sonraki Sayfada…..