Kaan ile on yıllık evliydik. Yıllarca çocuk sahibi olmaya çalışıp hüsrana uğradıktan sonra kaderimize razı gelmiş, hayatımızı böyle kabullenmiştik. Ancak altı ay önce kocamda bir şeyler değişti; aniden çocuk sahibi olma, benimle “gerçek bir aile” kurma fikrine saplantılı hale geldi. Öyle ısrar etti ki, evlat edinme sürecimiz daha hızlı onaylansın diye bana işimi bile bıraktırdı. … Devamını oku

48 yıllık evliliğin ardından kocam Ahmet karşıma geçip boşanmak istediğini ve artık “özgür” bir hayat süreceğini ilan etti. Şaşkınlıktan donup kalmış bir halde ciddi olup olmadığını sorduğumda, o küstah gülümsemesiyle, “Hadi ama Nihal! Bunun olacağını ikimiz de biliyorduk. Aramızda hiçbir şey kalmadı. Kalan yıllarımı senin yanında kös kös oturarak harcayamam. Yaşamak, özgür olmak, hatta senin … Devamını oku

Sıradan bir Perşembe öğleden sonrasıydı; kocam beni “felçli” oğluyla evde yalnız bıraktı, kapının önünde yanağımdan öptü ve sanki kesinlikle geri dönecekmiş gibi uzun çakıllı yoldan arabasıyla uzaklaştı. Dönmedi. Daha doğrusu, niyeti asla bu değildi. Henüz dört aydan kısa bir süredir evliydik. Deniz Aksoy kırk üç yaşındaydı; insanların ona çok çabuk güvenmesini sağlayan o kibar ve … Devamını oku

Yıllarca, kocamın evlat edinme hayalinin bizi sonunda tamamlayacağına inandım. Ancak gizli bir gerçek yeni ailemizi sarsınca bir seçim yapmak zorunda kaldım: Ya ihanete tutunacaktım ya da sevgi ve kaybettiğimi sandığım hayat için savaşacaktım. Kocam on yıl boyunca çocuksuz olma fikriyle barışmam için bana destek oldu. Sonra, neredeyse bir gecede, bana bir aile verme fikrine takıntılı … Devamını oku

Boşanmamızın üzerinden altı ay geçmişti ki, eski kocam aniden beni düğününe davet etmek için aradı. Ona, “Henüz yeni doğum yaptım. Hiçbir yere gitmiyorum,” dedim. Yarım saat sonra, panik içinde hastane odama daldı… Yeni doğan kızım göğsümde uyurken, minik yumruğu hastane önlüğümün kenarına sıkışmışken telefon çaldı. Ekranda, yarım yıl önce sildiğim ama zihnimden asla tam olarak … Devamını oku

İşlemediği bir suç yüzünden iki yılını demir parmaklıklar ardında geçiren Elif, özgürlüğüne kavuştuğunda kocası onu mahvetmek için kullandığı kadınla nişanını kutluyordu. Mert‘in bilmediği şey ise Elif’in her gününü delil toplayarak geçirdiği ve onun imparatorluğunu yerle bir etmek için mükemmel anı beklediğiydi. Hapishane kapıları gün doğumunda açıldı ama kocam beni orada beklemiyordu. Bu sorun değildi. Beni oraya tıkan … Devamını oku

Boşanma günü sessiz bir fırtına gibi gelip çattı. İstanbul, sabah 09:30. Adliyenin önünde Ceyda, sekiz aylık hamile karnının üzerindeki emniyet kemerini düzeltti ve yağmurun iz bıraktığı ön camdan dışarı baktı. Damlalar, camdan aşağı dökülmeyi reddettiği gözyaşları gibi süzülüyordu. Bugün ağlama günü değildi. Bugün, henüz kimse anlamasa da onurunu geri alacağı gündü. “Bunu tek başına yapmak … Devamını oku

Meme kanseri olduğumu söylemek için annemi aradığımda, telefonu üçüncü çalışta açtı ve sanki çok önemli bir şeyi bölüyormuşum gibi sesini alçalttı. “Ceyda, kuzenin Jale’nin bekarlığa veda partisinin tam ortasındayız,” dedi. Arka planda kahkahaları, bardak tokuşturma seslerini ve birinin kurdele makası için bağırdığını duyabiliyordum. “Bu konu bekleyemez mi?” Elimde bir dosya ve tüm hayatımı “öncesi” ve … Devamını oku

Sonra o an geldi. Selma yavaşça annesinin kulağına doğru eğildi. Ve bir şey fısıldadı. Onu başka kimse duymadı. Ne gardiyanlar. Ne sosyal hizmet görevlisi. Ne de kollarını kavuşturmuş, dosyası hâlâ hafızasında taze bir halde yarı açık kapıdan izleyen Albay Mehmet. Sadece Rüya. Kızın söylediği şey o kadar basit, o kadar imkânsızdı ki, kadın bir an … Devamını oku

Sabah saat 06:14’te, havalimanına gitmek üzere valizimin fermuarını çekerken telefonum eşimin gönderdiği bir mesajla aydınlandı. “Havalimanına gitme. Senin yerine sekreterimi Maldivler’e götürüyorum. Bu tatili o senden daha çok hak ediyor.” Mesajı iki kez okudum. Sonra üçüncü kez. Anlamadığım için değil. Anladığım için. Fazlasıyla netti. Altı yıldır, pahalı bir takım elbise giydiği sürece her türlü hatayı … Devamını oku