On beş yıl önce, canımdan çok sevdiğim oğlum Can’ı toprağa verdim. Henüz dört yaşındaydı. Küçücük bedeni bir tabutun o soğuk ağırlığını taşıyamayacak kadar narindi. Bana bunun ani bir enfeksiyon olduğunu, böyle nadir talihsizliklerin yaşanabildiğini söylediler. Gözyaşları içinde, ne olduğunu bile okuyamadığım kağıtları imzaladığımı hatırlıyorum. “Onu yaşarken olduğu gibi hatırlaman daha iyi” diyerek cansız bedenine uzun … Devamını oku

Kaderin Cilvesi Gibi Görünen Bir Aşk Yıllar boyunca, Şermin aşkı hep ikinci plana itmişti. Kız kardeşini kaybettikten sonra kendisini tamamen çocuklarını büyütmeye adayan Şermin için romantizm hiçbir zaman odak noktası olmamıştı. Hayatı; istikrar, yaraları sarmak ve korumak için çok uğraştığı küçük ailesine güvenli bir dünya yaratmak etrafında dönüyordu. Derken Ömer hayatına girdi. İlk başlarda, her … Devamını oku

Kızım bir haftadır cevap vermiyordu, ben de evine gittim. Damadım onun “seyahatte” olduğunda ısrar etti. Garajdan gelen boğuk bir inilti duyana kadar neredeyse buna inanacaktım. Etrafından dolandım, yan kapıyı denedim; o karanlık beton odadan gelen ses beni sadece korkutmakla kalmadı, bir anne olarak beni asla unutamayacağım bir şekilde paramparça etti. Garajdan gelen ses bir çığlık … Devamını oku

Benim adım Leyla Demir. Yaklaşık sekiz aydır kocam Kerem, şehrin öbür ucunda başka bir kadınla yaşıyordu. Kerem aramalarımı görmezden geliyordu. Tavan akmaya başladığında, annem hastaneye kaldırıldığında ya da babamın kalp rahatsızlığı kötüleştiğinde ortada yoktu. Tüm bu süre zarfında bana sadece tek bir mesaj gönderdi: “Amma abarttın. Sana bir şey olmaz.” Kısa süre sonra annem ve … Devamını oku

Dört yaşındaki oğlumu toprağa verip kendime daha sessiz bir hayat kurmaya zorlamamın üzerinden on beş yıl geçmişti ki, çalıştığım pastanedeki sıradan bir mesai günü her şeyi yeniden darmadağın etti. Genç bir adam sade bir kahve almak için içeri girdi, sanki yüzümü tanıyormuş gibi bana baktı ve hala kulaklarımda çınlayan o cümleyi kurdu. Oğlumu 15 yıl … Devamını oku

Mutfak tezgahının üzerinde iki kez titreyen telefonun çıkardığı o keskin, böcek vızıltısını andıran ses, Ankara’da sıradan bir Salı akşamının dinginliğini bıçak gibi kesti. Emel, lavaboda bulaşıkları durularken; kocası Demir, işten geç geldiği için üst katta duş alıyordu. On üç yaşındaki oğulları Umut, bir kulağında kulaklık, kendini yarı yarıya müziğe kaptırmış bir halde tezgahın kenarında matematik … Devamını oku

Bir Hastane Odasında Verilen Söz 1979 — Sevgiden Sonraki Sessizlik 1979 yılında, Rıfat Demir’in hayatı derin bir sessizliğe gömülmüştü. Otuz dört yaşında dul kalmıştı. Karısı Emine, sadece bedenini değil, evlerinin ışığını da alıp götüren uzun bir hastalığın ardından iki yıl önce vefat etmişti. Bir zamanlar çocuk hayalleriyle dolup taşan o evde artık sadece boşluğun yankısı … Devamını oku

İki Gözlü Kadın Hastaneden arayıp küçük bir çocuğun beni acil durum kişisi olarak kaydettiğini söylediklerinde gergin bir kahkaha attım ve “Bu imkansız. 32 yaşındayım, bekarım ve bir oğlum yok,” dedim. Ancak durmadan beni sayıkladığını söylediklerinde arabama atladım… ve odasına girdiğim an, dünyam durdu. Salı gecesi saat 23:38’de telefon geldi. Az kalsın açmayacaktım; İzmir‘deki mutfağımda çıplak … Devamını oku

Anne ve babama kocamın gerçekte kim olduğuyla ilgili gerçeği hiç anlatmadım. Onların gözünde Emir, evlenmek için acele ettiğim sıradan bir adamdı; marka takım elbiseler giymeyen, seçkin kulüplerdeki öğle yemeklerinde hava atmayan ve onları kız kardeşim Ceyda’nın kocası kadar etkilemeyen sessiz bir adamdı. Deniz, onların başarı anlayışına tam olarak uyuyordu. Kendinden emin gülümsemesi, lüks arabası ve … Devamını oku

“Öde, yoksa bu iş şu an biter,” diye çıkıştı. Bir an için sessizlik tenimde keskin bir sızı gibi hissedildi; ama bu beni kırmak yerine, içimde bir yerlerde bir ateşi körükledi. Yüzümü yavaşça sildim, gözlerinin içine baktım ve “Mükemmel,” dedim. Çünkü bir sonraki hamlem onları sadece şoke etmekle kalmayacak… onlara hiçbir çıkış yolu bırakmayacaktı. Benim adım … Devamını oku