“Çocukların eve gidince yerler,” dedi babam, sanki kızlarıma büyük bir lütuf yapıyormuş gibi masaya iki kokteyl peçetesi fırlatarak. En küçüğüm Lale altı yaşındaydı. Önce peçetelere, sonra kız kardeşimin tarafındaki sarımsaklı ekmek sepetine baktı ve sessizce başını öne eğdi. Dokuz yaşındaki ablası Elif ise aşağılanmanın ne demek olduğunu çoktan anlamaya başlamıştı; iki elini dizlerinin üzerinde birleştirmiş, … Devamını oku
Eski kayınvalidem, kredi kartı bilgilerimi kullanarak yirmi beş akrabasını yanına alıp Paris’e götürmüş ve tam 1.200.000 TL harcamaya kalkmıştı. Sonra beni alay etmek için aradı: “Bunu öderken keyif alırsın artık; biz döndüğümüzde hesabın bomboş olacak.” Ben de cevap verdim: “Asıl yalvaracak olan sensin. Boşanma biter bitmez o kartı iptal ettirdim.” Eski kayınvalidem Perihan Hanım, yanına … Devamını oku
Çocuklarım evimi ücretsiz bir kreşe çevirdiler… Ta ki nihayet “yeter” deyip, hiçbir uyarı yapmadan çekip gittiğim o güne kadar. “Anne, artık çalışmıyorsun. Dünyalar kadar vaktin var. Çocuklara birkaç saat bakıversen ne olur ki?” Bu cümle, huzurumu yavaş yavaş çalıp götürdü. Benim adım Meryem. 66 yaşındayım ve sakin bir emeklilik hakkını kazanmak için PTT’de tam otuz … Devamını oku
Altmış üç yaşındayım; hayatın karşıma çıkarabileceği her türlü korkuyla zaten yüzleştiğime inanmıştım. İşten çıkarmalar, biriken borçlar, hastane bekleme salonları ve her şeyi nasıl bir arada tutacağımı düşünerek geçirdiğim uzun geceler görmüştüm. Korku benim için tanıdık bir şey haline gelmişti; zamanla aşınmış, yönetilebilir bir duygu gibi geliyordu. Ya da ben öyle sanıyordum. Bu yanılsama, torunum konuştuğu … Devamını oku
Boşanma günü sessiz bir fırtına gibi gelip çattı. İstanbul, sabah 09:30. Adliyenin önünde Ceyda, sekiz aylık hamile karnının üzerindeki emniyet kemerini düzeltti ve yağmurun iz bıraktığı ön camdan dışarı baktı. Damlalar, camdan aşağı dökülmeyi reddettiği gözyaşları gibi süzülüyordu. Bugün ağlama günü değildi. Bugün, henüz kimse anlamasa da onurunu geri alacağı gündü. “Bunu tek başına yapmak … Devamını oku
Bursa’nın o boğucu ağustos sıcağında, Nilüfer’in sessiz sokaklarından birinde, 34 haftalık hamile göbeğimle pencerenin kenarında oturuyordum. Kerem, iki ay önce sorumluluktan kaçıp beni bir notla terk ettiğinden beri bu ev bana bir hapishane gibi gelmeye başlamıştı. Bankadan gelen üst üste yığılmış sarı zarflar, mutfak masasının üzerinde bir dağ oluşturmuştu. Ev kredisi taksitleri üç aydır ödenmiyordu … Devamını oku
“Dışarı çık,” dedi eniştem. Babam Hamdi Bey, anne ve babamın kırkıncı evlilik yıldönümü için aldığım deniz kenarındaki evin kapısında donup kalmıştı. Bir eli hâlâ pirinç kapı kolundaydı, diğerinde ise küçük bir pazar poşeti duruyordu. Arkasında, Şile sahilinin kayalıklarına vuran gri dalgalar gürlüyordu. Normalde sakin ve huzurlu bir sabah olması gerekiyordu. Bunun yerine annem, ayakta durmakta … Devamını oku
Hastane aradı ve küçük bir çocuğun beni acil durum kişisi olarak kaydettiğini söyledi. Sinirli bir şekilde güldüm ve “Bu imkansız. 32 yaşındayım, bekarım ve bir oğlum yok,” dedim. Ancak bana sürekli beni sorduğunu söylediklerinde arabama atladım… Ve odasına girdiğim an, dünyam durdu… Salı gecesi saat 23:38’de telefon çaldı. Neredeyse görmezden gelecektim; Eskişehir‘deki mutfağımda çıplak ayakla, … Devamını oku
MEZUNİYET BALOSUNDA TEKERLEKLİ SANDALYEDE OLDUĞUM İÇİN BANA SADECE BİR KİŞİ ACIMIŞ, BENİ GÖRMEZDEN GELMEMİŞ VE BİR KÖŞEDE UNUTULMAMA İZİN VERMEMİŞTİ. O GECE BİRİ SALONU BOYLU BOYUNCA GEÇİP TÜM GECEYİ DEĞİŞTİRDİ VE BANA 30 YIL BOYUNCA TAŞIDIĞIM BİR ANI HEDİYE ETTİ. Mert’i bir daha göreceğimi hiç düşünmemiştim. 17 yaşımdayken, sarhoş bir sürücü kırmızı ışıkta geçti ve … Devamını oku
Tüm masrafları karşılamama rağmen, kayınvalidem hâlâ benden fazladan 150.000 lira talep ediyordu. Reddedince kontrolünü kaybetti ve yüzüme sıcak kahve fırlattı. Gözyaşları içinde, pişman olacağını söyleyerek evi terk ettim. Ertesi sabah, onu sert bir sürpriz bekliyordu. Bir Salı gecesi, o evdeki her şeyi zaten ben ödüyor olmama rağmen, kayınvalidem benden fazladan yüz elli bin lira istedi. … Devamını oku