Babamın cenazesinde üvey annem elime bir süpürge tutuşturdu ve güldü: “Tek mirasın bu. Yeni evimi temizlemeye başla.” Üvey kardeşim ise internette izlenme uğruna gözyaşlarımla alay ederek beni videoya çekiyordu. Avukat son vasiyetnameyi açana kadar tek bir kelime bile etmedim. Avukat son sayfayı okuduğu an yüzlerindeki gülümseme donup kaldı….. Doğrudan onlara baktım ve şöyle dedim: “Bırakın … Devamını oku
Ablamın ölümüyle sonuçlanan düğünümün üzerinden bir hafta geçmişti. İş arkadaşlarından biri arayıp Cansun’un ofiste benim için bir telefon bıraktığını söyledi. Ablamdan geriye kalan son bir anıyı almak için oraya gittiğimi sanıyordum. Hayatımı tam ortadan ikiye bölecek bir videonun oynat tuşuna basmak üzere olduğumdan tamamen habersizdim. O sabah Rüzgar, bir elinde pastane kutusuyla bana doğru eğildi, … Devamını oku
Hastane aradı ve küçük bir çocuğun acil durum kişisi olarak beni kaydettiğini söyledi. Gergin bir şekilde güldüm ve “Bu imkansız. 32 yaşındayım, bekarım ve bir oğlum yok,” dedim. Ama bana durmadan beni sorduğunu söylediklerinde, arabama bindim… ve odasına adım attığım an, dünyamdaki her şey durdu… Telefon salı gecesi saat 23.38’de geldi. Neredeyse görmezden gelecektim; İzmir’deki … Devamını oku
“Kamyonetten inme,” dedi Ahmet Efendi, titreyen parmaklarıyla kapıları kilitleyerek. “Annen az önce 155’i arayıp bahçesinde firari bir mahkûm olduğunu söyledi.” Ön camdan bakıp dört uzun yıl boyunca zihnimde canlandırdığım eve diktim gözlerimi. Beyaz sundurma. Mavi panjurlar. Aynı çatlak garaj yolu. Posta kutusunun yanındaki aynı küçük seramik melek biblosu. Ve içerideki bütün perdeler sıkı sıkıya kapatılmıştı. … Devamını oku
Bunun sadece 50 liralık bir iyilik olduğunu düşünmüştüm; kasamda ödeme yapamayan bir anne için elma ve mısır gevreği masrafını üstlenmiştim. Ancak birkaç gün sonra, bir polis memuru küçük bakkal dükkanımıza girdi, ismimle beni çağırdı ve o küçük anı; işimi, insanlara olan inancımı ve kendime bakış açımı değiştiren bir şeye dönüştürdü. 43 yaşındayım, Ana Cadde üzerindeki … Devamını oku
Ailem yıllarca eşimle dalga geçti: Boyuyla, geçmişiyle, hatta düğünümüzde bile onu küçük düşürdüler. Ancak her şeylerini kaybedip 20.000 dolar için kapımıza geldiklerinde, kolayca affedilmeyi bekliyorlardı. Eşim kabul etti… ama hiç beklemedikleri tek bir şartla. Düğünümde annemin yüzündeki o ifadeyi asla unutamam. Mutlu görünmek yerine utanıyordu. Hani “yer yarılsa da içine girsem” dersiniz ya, tam öyle … Devamını oku
Yeni doğan ikizlerimize bakmak için işimden ayrıldım çünkü eşimle bunun en mantıklısı olduğu konusunda anlaşmıştık. Ancak Kerem, bebeklerden birine fazladan bir masrafmış gibi davranmaya başladığında, sorunun sevgi olmadığını anladım. Sorun saygıydı. Bu yüzden işe geri dönmeyi kabul ettim ama tek bir şartla. O sabah, saat 03:12’den beri ayaktaydım; Ada göğsümde uyuyor, Defne ise sanki uykuya … Devamını oku
“Al şu veledini de cehennemin dibine git,” diye tısladı kocam, sabah saat 10:00’daki boşanma duruşmamızın ortasında yedi yaşındaki oğluma doğru. “Karar kesinleşti. Her şey benim oluyor,” diyerek sırıttı avukatı. Ağlamadım. İtiraz etmedim. Sadece hâkime mühürlü, siyah bir dosya uzattım. Oda nefes kesici bir sessizliğe büründü. Hâkim gizlenen finansal kayıtları yüksek sesle okumaya başladığında, eski kocamın … Devamını oku
Kocamın cenazesinden sonra yanına eğildip fısıldadım: “Suyum geldi.” Kayınvalidem dudağını bükerek, “Biz burada yas tutuyoruz. Kendi taksini kendin çağır,” dedi. Kaynım ise alçak sesle, “Bu gece olmaz,” diye ekledi. Ben de kendi başıma çağırdım. Yapayalnız. On iki gün sonra kapımda belirdi ve “Torunumu görmeye geldim,” dedi. Ben de cevap verdim: “Hangi torununu?” İlk sancı, kocamı … Devamını oku
İKİZ KIZ KARDEŞİM ÖLDÜ — 68 YIL SONRA, TESADÜFEN TIPKIBENZEYENİM OLAN BİR KADINLA TANIŞTIM. Beş yaşındayken, ikiz kız kardeşim evimizin arkasındaki ağaçlık alana girdi ve bir daha asla geri dönmedi. Polis aileme cansız bedeninin bulunduğunu söyledi ama ne bir mezar gördüm ne de bir tabut. Sadece on yıllar süren bir sessizlik ve bu hikâyenin aslında … Devamını oku