Kocam arkadaşlarıyla içmeye gittiği için doğumda yanımda yoktu; beni kurtaran kişi ise onun doksan yaşındaki babaannesi oldu. Liseden hemen sonra hamile kaldım. Mert bunu öğrendiği an bana evlenme teklif etti. Arayabileceğim ebeveynlerim ya da sığınabileceğim bir baba ocağım yoktu. İkisini de ben küçükken kaybetmiştim. Mert ile evlendiğimde, o benim dünyadaki tek dayanağımdı. Gülten Hanım’ın evinde … Devamını oku

Küçük oğlumun hayatını kurtarabilecek o ameliyatı olabilmesi için seksen bir yaşındaki bir milyonerle evlendim. Onun geleceğini korumak adına kendi geleceğimi feda ettiğime inanıyordum. Ancak düğün gecemizde Arif Bey, çalışma odasının kapısını arkamızdan kilitledi ve şöyle dedi: “Doktorların parası çoktan ödendi. Şimdi aslında neye evet dediğini anlama vaktin geldi.” Oğlumun hastane yatağının yanında oturmuş, uyuyuşunu izliyor ve … Devamını oku

13 YAŞINDAKİ OĞLUM ÖLDÜ — CENAZE TÖRENİNDEN BİRKAÇ HAFTA SONRA ÖĞRETMENİ ARADI VE OKULDA BENİM İÇİN BİR ŞEY BIRAKTIĞINI SÖYLEDİ. Oğlum gideli haftalar olmuştu. Sesini duymayalı ya da yüzünü son bir kez görmeyalı çok uzun zaman geçmişti ve aniden birisi bana onun hâlâ söyleyecek bir şeyi olduğunu söylüyordu. Telefon çaldığında Ömer’in mavi kamp tişörtünü yüzüme bastırmış … Devamını oku

On yıl önce karım, süt almaya gidiyoruz diyerek beni beş çocukla baş başa bıraktı; içlerinde henüz pudra ve mama kokan bir bebek de vardı. Bir daha hiç dönmedi. Bu Anneler Günü’nde, sanki sadece bir öğleden sonra yokmuş gibi kapı zilimi çaldı ve en büyük kızım asla unutamayacağım bir şey yaptı. Marketin kadın reyonunda, elimde bir … Devamını oku

Çorba suratıma sıvı bir ateş gibi çarptı ve birkaç saniye boyunca nefes almayı unuttum. Annem, az önce sebep olduğu yanığı daha da sızlatacak kadar soğuk bir ifadeyle, elinde boş kaseyi sıkarak tepemde dikiliyordu. “Ona her şeyini vereceksin — yoksa defol git!” diye çığlık attı. Onun arkasında, üvey kardeşim Pelin gülümsüyordu. Şaşkın değildi. Pişman değildi. Zafer … Devamını oku

KARDEŞLERİMİ BÜYÜTMEYE ADADIĞIM GENÇLİĞİM — BİR GÜN ERKEK ARKADAŞIM ODANIN KAPISINDA BELİRDİ, YÜZÜ BEMBEYAZDI VE EN KÜÇÜK KIZ KARDEŞİMİN ODASINDA BİR ŞEY BULDUĞUNU SÖYLEYİP ÇIĞLIK ATMAMAMI İSTEDİ. 18 yaşına bastığımda, herkesin hak ettiğimi söylediği hayat yerine beş kardeşimi seçtim. Yıllarca bunu hiç sorgulamadım… Ta ki erkek arkadaşım kapımda bembeyaz bir yüzle, korku içinde durup en … Devamını oku

Kızım, diğer çocuklar yüzümle dalga geçtiği için okuluna gelmemi istemişti; duyabileceğim en ağır şeyin bu olduğunu sanmıştım. Yanılmışım. Ertesi sabah, bir gerçeği anlatmak üzere okulun salonuna girdiğimde, bir yabancının içeri girip çok daha büyük bir gerçeği açıklayacağını bilmiyordum. Her sabah işe gitmeden önce aynaya bakarım ve aynı yüz bana geri bakar. Yüzümün sol tarafı, 20 … Devamını oku

Ablamın gidişiyle sonuçlanan düğünümden bir hafta sonra, iş arkadaşı arayıp Cemre’nin ofiste bana bir telefon bıraktığını söyledi. Oraya, ablamdan kalan son bir parçayı almak için gittiğimi sanıyordum. Hayatımı ikiye bölecek bir videonun oynat tuşuna basmak üzere olduğumdan haberim yoktu. O sabah Rüzgar, bir elinde fırından yeni alınmış bir paket, diğer elinde yanağım, üzerime doğru eğildi. … Devamını oku

Kızımın dünyasının her köşesini bildiğimi sanırdım, özellikle onu kaybettikten sonra. Yanılmışım; gerçek, neredeyse görmezden geldiğim bir telefon görüşmesiyle başladı. Kendi evladını toprağa vermenin acısını kimsenin yaşamasını istemem. Zeynep 13 yaşında vefat ettiğinde, bu sadece hayatımda boş bir alan bırakmadı; her şeyi “öncesi” ve “sonrası” olarak ikiye böldü. Hastalığından öncesi. Ondan sonrası. O gittiği an, benim de … Devamını oku