O gittiğinde dizlerimin bağı çözüldü, olduğum yere, koltuğun kenarına yığıldım. Dışarıdaki yağmur şiddetini artırmıştı ama benim içimdeki fırtına çok daha ürkütücüydü. Kendi evimde, kocamın en güvendiği insan tarafından böyle bir saygısızlığa uğramış olmak midemi bulandırıyordu. Evet, Murat’la aramızda dağlar kadar mesafe birikmişti. Evliliğimiz, iş stresinin ve iletişimsizliğin altında can çekişiyordu. Ama çözüm bu değildi. Çözüm, o boşluğu başkalarının kirli niyetleriyle doldurmak asla olamazdı.
Saatler geçmek bilmedi. Duvar saatinin tik takları beynimde yankılanırken, tek düşündüğüm Murat’a bunu nasıl söyleyeceğimdi. En yakın arkadaşı, iş ortağı, yıllarını paylaştığı adam… Susamazdım. Eğer susarsam, o adamın bu cüretkar adımına sessiz kalarak zımnen boyun eğmiş, yalanlarla dolu bir hayatı kabul etmiş olurdum. Her şeyden önemlisi, kendime olan saygımı yitirirdim.
Gece yarısına doğru kapının kilidi tıkırdadı. Murat, omuzları çökmüş, gözaltları yorgunluktan morarmış bir halde içeri girdi. Ceketini askıya asarken beni o saatte, salonun karanlığında dimdik otururken görünce adımları yavaşladı.
“Zeynep? Uyumamışsın… Bir sorun mu var canım?” diye sordu. Sesi yorgundu ama gözlerinde sahici bir endişe vardı; aylardır görmeyi unuttuğum o tanıdık endişe.
“Otur Murat,” dedim. Sesimin titreyeceğinden korkuyordum ama sandığımdan çok daha kararlı ve sakin çıkmıştı. “Konuşmamız lazım. Hayatımızla ilgili çok önemli bir şey konuşmamız lazım.”
Karşımdaki koltuğa oturduğunda, hiçbir detayı atlamadan, hiçbir kelimeyi yumuşatmadan olan biten her şeyi tek tek anlattım. Selim’in gelişini, o imalı bakışlarını, kurduğu cümleyi ve elime uzanışını… Benim verdiğim tepkiyi ve onu evden nasıl kovduğumu.
Murat dinlerken yüzünün aldığı şekil, hayatım boyunca unutamayacağım bir yıkım tablosu gibiydi. Önce kaşları çatıldı, anlamlandıramadı. Sonra gözleri büyüdü, duyduklarını zihni reddetmek istedi. Ve en sonunda, omuzları daha da çöktü, yüzü kireç gibi bembeyaz oldu. Bir an ayağa fırlayıp kapıya yöneleceğini, bir öfke krizine girip Selim’in evini basacağını, ortalığı yakıp yıkacağını sandım.
Ama öyle olmadı.
Ağır ağır ellerini yüzüne kapattı ve derin, sarsıcı bir nefes aldı. Gözlerindeki acı o kadar derindi ki, ihanetin yalnızca bedensel değil, ruhsal ve dostluk boyutunu tüm çıplaklığıyla, iliklerine kadar hissediyordu. Şiddete başvurmak, o anki acısını hafifletmeyecekti, bunu o da biliyordu.
“Ben…” diye fısıldadı ellerinin arasından, sesi titriyordu. “Ben nasıl bu kadar kör oldum? Kardeşim dediğim adamın karıma bu gözle bakmasına, benim evime kadar girmesine…” Başını yavaşça kaldırdığında gözleri dolmuştu. Gözyaşları çaresizlikten değil, büyük bir yüzleşmedendi. “Ama asıl beni kahreden ne biliyor musun Zeynep? Sana bu cümleyi kurma cesaretini ona benim vermiş olmam. İş, para, şirket diyerek seni burada yalnız bıraktığım her akşam, onun o pis niyetine zemin hazırlamışım. Evliliğimizi kendi ellerimle savunmasız bırakmışım. Beni affedebilecek misin?”
Ayağa kalkıp yanına gittim. Bu kez teselli eden bendim ama aramızda gizli saklı hiçbir şey kalmamasının verdiği o saf ve sarsılmaz güvenle… “Selim yarın sabah itibariyle hayatımızda yok,” dedim net bir ifadeyle. “Ne işinde, ne evimizde, ne geçmişimizde. Ve biz… Biz de artık birbirimizi bu evde yalnız bırakmayacağız Murat.”
Murat başını salladı, ellerimi sıkıca tuttu ve yüzünü avuç içlerime yasladı. O gece o evde bağırış çağırış, kan veya şiddet olmadı. Sadece yıkılan eski, çürük bir dostluğun ve ihmal edilmiş bir evliliğin sessiz yası vardı. Ama bu yasın içinde umut da filizleniyordu.
Ertesi sabah Murat, ofise gitmek yerine ilk iş avukatını aradı ve ortaklığı derhal, tartışmasız bir şekilde feshetme işlemlerini başlattı. Selim’in aramalarını açmadı, onunla tek kelime muhatap olmadan, hiçbir açıklama fırsatı vermeden onu hayatımızdan bir cerrah titizliğiyle, yasal yollarla söküp attı.
Bu olay, uçurumun kenarına kadar sürüklenmiş evliliğimizdeki o tehlikeli çatlağı fark etmemizi sağlayan acı bir sarsıntı oldu. Bazen bir ilişkinin yeniden doğması için, önce en acı gerçeklerle yüzleşmesi ve etrafındaki zehirli sarmaşıklardan arınması gerekir. Biz, o yağmurlu gecede o zehri kustuk ve fırtınanın ardından kendi hatalarımızla yüzleşerek yeni, tertemiz bir hayata uyandık. Artık akşamları evimiz karanlık değil, ikimizin de varlığıyla aydınlıktı.