Tekno 
Gelini saat on birde hâlâ uyuyordu. Kayınvalidesi eline bir sopa alıp ona ders vermek için odaya doğru hışımla yürüdü — ama yatakta gördüğü şey onu olduğu yerde donup kalmasına neden oldu. Düğün daha yeni bitmişti ki Fatma Hanım yorgunluktan yatağa adeta yığılmıştı. Önlüğünü bile çıkarmaya gücü kalmamıştı. Ama uykusu sadece birkaç saat sürdü. Sabah saat … Devamını oku
İKİZ OĞULLARIMI TEK BAŞIMA BÜYÜTTÜM — AMA 16 YAŞINA GELDİKLERİNDE, KOLEJ PROGRAMINDAN EVE DÖNDÜLER VE BENİMLE ARTIK HİÇBİR ŞEY YAPMAK İSTEMEDİKLERİNİ SÖYLEDİLER. Leyla’nın ikiz oğulları okul programından eve dönüp onu bir daha asla görmek istemediklerini söylediklerinde, kadının bugüne kadar feda ettiği her şey sarsılır. Ancak babalarının aniden ortaya çıkışıyla ilgili gerçekler, Leyla’yı bir seçim yapmaya … Devamını oku
Kerem Gürsoy, elindeki düğün davetiyesini parmaklarının arasında tutarken gülümsedi; bu sıcak bir gülümseme değil, bir başkasını incitmenin mükemmel yolunu bulduğuna inanan birinin sinsi tatminiydi. Bu, bir aile bağından, eski günlere duyulan özlemden ya da kuzeni Melis adına duyulan sevinçten kaynaklanan bir gülümseme değildi. Hesaplanmış ve soğuktu. Onun için bu davetiye bir kutlama değil, bir fırsattı. … Devamını oku
Yedi gün sonra döndüler; güneşten yanmış, neşeli, içi alışveriş dolu valizlerini sürükleyerek… Ama dış kapıya ulaştıkları an her şey değişti. Tek bir bakış onlara, asla geri dönemeyecekleri bir sınırı aştıklarını anlatmaya yetti. Kayınvalidem son valizinin fermuarını çekerken, ben koltukta oturmuş beni iki büklüm eden o ilk güçlü sancıyla boğuşuyordum. Bana bakma zahmetine bile girmeyerek soğuk … Devamını oku
23 numaralı peronda babam bana herkesin duyacağı ve yabancıların dönüp bakacağı bir sesle “piç” dedi. Sonra gülümsedi, üvey kardeşime Paris biletini uzattı ve şöyle dedi: “Aile gezileri aile içindir.” Yirmi dört yaşındaydım; öğünlerimden kısarak biriktirdiğim parayla aldığım iki kahveyle duruyordum. Bardaklardan biri elimde titriyordu. Diğeri ise kayıp havaalanı zeminine döküldü, buharı canlı bir şeymiş gibi … Devamını oku
Kocam arkadaşlarıyla içmeye gittiği için doğumu onsuz yaptım ve beni kurtaran kişi onun doksan yaşındaki babaannesi oldu. Liseden hemen sonra hamile kaldım. Mert bunu öğrendiği an evlenme teklif etti. Arayabileceğim ebeveynlerim ya da sığınabileceğim bir baba ocağım yoktu. İkisini de ben küçükken kaybetmiştim. Mert ile evlendiğimde, dünyadaki tek dayanağım oydu. Gülten Hanım’ın evinde yaşıyorduk. Düğünden … Devamını oku
İşte hikâyenin Türk kültürüne ve isimlerine uyarlanmış, akıcı bir dille yapılmış çevirisi: Komşum Dilek Hanım saat 14:17’de aradığında neredeyse açmayacaktım. Ankara’daki diş kliniğinde oldukça yorucu bir mesainin tam ortasındaydım ve Dilek Hanım gerçekten önemli bir şey olmadıkça beni asla aramazdı. Telefonu açar açmaz, “Merve, senin kapının önünde bir nakliye kamyonu var. İki adam eve eşya … Devamını oku
Emel Aksoy, eşi Rıdvan öldüğü gün oğlunun babasının mirası üzerindeki hakkını kaybettiğini henüz anlamamıştı. Bu ne hastanede, ne aylarca süren hastalıktan sonra kalp monitörünün o acı, düz sesiyle oldu, ne de doktorun o sessiz ve her şeyin bittiğini anlatan ifadesiyle içeri girdiğinde… Rıdvan elini tutup “Kolay olanı değil, doğru olanı yap,” diye fısıldadığında bile değildi. … Devamını oku
İş yerinde telefonum çaldığı ana kadar, boşanma sürecinin en zor kısmını geride bıraktığımı sanıyordum; ancak o andan itibaren her şey değişti. Birkaç saat içinde, kızımın hayatı için her şeyi riske atmak zorunda kaldım. Bir boşanmanın insanı bu denli tüketebileceğini hiç düşünmemiştim. Emre ile kısa bir süre önce resmen boşandık ama bu süreç tam bir cehennem … Devamını oku
Torunumun cenazesinden eve döndüğümde boş bir ev ve ömür boyu sürecek bir sessizlik bekliyordum. Aksine, dış kapıyı açtığımda mahallenin on gencini sanki orası kendi evleriymiş gibi oturma odamda dikilirken buldum. 81 yaşındayım ve birkaç hafta öncesine kadar sevdiğim herkesi çoktan toprağa verdiğimi sanıyordum. Önce kocam Kemal. Sonra kızım Aylin. Aynı kaza. Aynı telefon görüşmesi. Hayatımın … Devamını oku