Kayınvalidem dairemin kapısını kapatmış, oğlunun burayı kendisi için satın aldığını bağırıyor ve benden gitmemi istiyordu. Bana “çöp” dedi; ben de çöpleri dışarı çıkardım. Kocam daha sonra ne yaptığımı öğrendiğinde ise tam bir şok içinde öylece kalakaldı…
“Hemen git yoksa polisi ararım! Oğlum bu daireyi benim için aldı!”
Kayınvalidem, elimde valizlerle kapıdan girdiğim saniyede böyle bağırmıştı.
Üzerinde saten bir sabahlık, saçında bigudiler, elinde ise bir zamanlar anneanneme ait olan o kupa bardakla oturma odamın ortasında duruyordu. Bana, düşük bütçeli aile dizilerindeki kraliçelerin, yerini haddini bilmeyen hizmetçilere baktığı gibi bakıyordu. Arkasındaki konsolun üzerinden benim çerçevelenmiş fotoğraflarım gitmişti. Geçen bahar seçtiğim krem rengi kırlentlerin yerini, üzerinde “Evimize Bereket” yazan o rüküş nakışlı yastıklar almıştı. Ve işte orada, yemek odasındaki avizemde son bir hakaret gibi asılı duran şey, Leman Hanım’ın dantel örtülerinden biriydi.
Benim adım Canan. Otuz bir yaşındaydım, yeni boşanma aşamasındaydım ve eşimle tanışmadan üç yıl önce satın aldığım Ankara’daki daireme elimde iki valiz ve bir takım elbise kılıfıyla giriyordum. Kendi paramla aldığım, tapusu kendi üzerime olan bir evdi burası. Eşim Demir’in, ta ki parkelerin, beyaz eşyaların ve kendisinin tek kuruş katkıda bulunmadığı peşinatın parasını ödeyene kadar dalga geçmeyi sevdiği danışmanlık işimden aldığım primlerle yenilenmişti.
Sonra, acil bir ameliyat geçiren kız kardeşimin iyileşme sürecine yardım etmek için altı hafta İstanbul’da kalmıştım.
Devamı Sonraki Sayfada…..