Ortak hesabımızdan binlerce liranın eksildiğini ve gizli otel kayıtlarını keşfettikten sonra 36 yıllık evliliğimi bitirdim; eşim ise kendini açıklamayı reddetmişti. Bu kararımla barıştığımı sanıyordum. Sonra, cenazesinde babası sarhoş bir halde yanıma gelip her şeyi yanlış anladığımı söyledi.
Tarık’ı beş yaşımızdan beri tanıyordum. Ailelerimiz yan yana evlerde oturuyordu, bu yüzden birlikte büyüdük. Aynı bahçe, aynı okul, her şeyimiz aynıydı. Son zamanlarda düşüncelerim sürekli birlikte geçen çocukluğumuza, hiç bitmeyecekmiş gibi gelen ama asla yeterince uzun sürmeyen o yaz tatillerine, okul eğlencelerine dönüp duruyor… Masalsı bir hayatımız vardı; o tür bir mükemmelliğin gerçek hayatta var olamayacağını, bu dış görünüşün altında bir yerlerde çürüyen gizli bir kusur olması gerektiğini bilmeliydim.
Tarık’ı beş yaşımızdan beri tanıyordum. 20 yaşımızda evlendik; o zamanlar bu durum ne tuhaf ne de aceleye getirilmiş gibi hissettiriyordu. Pek bir şeyimiz yoktu ama bunu dert etmiyorduk. Hayat çok uzun bir süre boyunca çok kolay gelmişti, sanki gelecek kendi başının çaresine bakacak gibiydi. Sonra çocuklar geldi: önce bir kız, iki yıl sonra da bir oğlan. Banliyöde bir ev aldık ve yılda bir kez tatile çıktık; genellikle çocukların arka koltukta “Geldik mi?” diye sorduğu, arabayla gidebileceğimiz yerlere… Her şey o kadar normaldi ki, yalanları fark ettiğimde iş işten geçmişti.
Hayat çok uzun bir süre boyunca çok kolay gelmişti. Müşterek hesabımızdan paraların eksildiğini fark ettiğimde 35 yıllık evliydik. Oğlumuz bize bir miktar para göndermişti; üç yıl önce ona verdiğimiz borcun bir kısmını geri ödüyordu. Her zamanki gibi parayı birikim hesabına aktarmak için sisteme giriş yaptım. Bakiye neredeyse kalp krizi geçirmeme neden olacaktı. Yatırılan para oradaydı, evet. Ancak hesap bakiyesi olması gerekenden binlerce lira daha düşüktü
devamı sonraki sayfada…