Birkaç akraba utançla gözlerini kaçırdı. Emine halam ağzını kapattı. İmam bile bu sahneye şahit olmamak için cübbesini düzeltmekle ilgilenmeye başladı. Bir an için herkesin önünde Arda’ya vurmak istedim. Ama Ada elimi sıkıca tutunca kendimi durdurdum. Leyla ağlamıyordu. Beni her şeyden çok korkutan da buydu. Önce babasına, sonra kardeşlerine baktı; yüzünde yaşındaki bir çocuk için çok ağır kaçan bir sakinlik vardı. Üç kız, aralarında sessiz bir anlaşma yaptılar. O an, onların zaten bir şey bildiğini anladım. Benim bilmediğim bir şeyi.
“Bundan sonra benimle eve geliyorsunuz,” dedim onlara. Arda kısık sesle güldü. “Mükemmel. Benim için bir yük daha eksildi.” Kızlarına veda etmek için sarılmadı. Alınlarından öpmedi. Kıyafete, ilaca ya da herhangi bir şeye ihtiyaçları olup olmadığını sormadı. Sadece arkasını döndü ve mezarlığın dışına park edilmiş beyaz bir minibüse doğru yürüdü. İçeride, güneş gözlüklü genç bir kadın onu bekliyordu.
O gece torunlarımı eve getirdim. Çorba yaptım. Ekmek ısıttım. Zehra’nın küçükken uyuduğu odayı hazırladım. Rüya, annesinin bluzlarından birini giyerek uyuyakaldı. Ada elimi bırakmayı reddetti. Leyla ise saatlerce pencere kenarında sessizce oturdu. Gece saat üçte yavaşça mutfağa girdi. “Dede,” diye fısıldadı, “Annem sadece hasta olduğu için ölmedi.” Bütün vücudum buz kesti. “Ne diyorsun sen?” Leyla masanın üzerine mor renkli küçük bir bez çanta bıraktı. İçinde eski bir cep telefonu, bir defter ve bir USB bellek vardı. “Annem bize dedi ki, eğer ona bir şey olursa bunları hâlâ onu seven birine vermeliymişiz.” Ve o an, kızımın geride anılardan çok daha fazlasını bıraktığını anladım. Gerçeği bırakmıştı.
2. BÖLÜM
Zehra’nın defterini açarken ellerim titriyordu. Yazısı başlarda tıpkı hatırladığım gibi zarif ve düzenliydi. Bakkal listeleri, doktor randevuları, okul hatırlatmaları, fatura ve ilaç notları… Sonra yazı değişti. Harfler sıkışmaya başladı. Karman çorman ve huzursuz bir hal aldı. Sanki biri yakalanma korkusuyla yazmış gibiydi.
“Arda kızların onun hayatını mahvettiğini söylüyor.” “Bugün doktora gitmeyeyim diye araba anahtarlarımı sakladı.” “Çalışma saatlerimi yine değiştirmişler. Personel birimi yönetimin kararı olduğunu söyledi.” “Arda personel biriminde çalışıyor.”
Sırtımdan aşağı bir ürperti indi. Zehra ve Arda aynı şirkette çalışıyordu. Zehra idari işlerdeydi, Arda ise personel müdürlüğündeydi; yani çalışma saatleri, izin talepleri ve kurum içi raporlar onun kontrolündeydi. Ben hep Arda’nın ona baktığına inanmıştım. Kızım bana sık sık yorgun olduğunu, göğsünün ağrıdığını, artık uyuyamadığını söylerdi. Onun bir süre benimle kalması için yalvarırdım ama hep aynı cevabı verirdi: “Çocuklarımın babasız büyümesini istemiyorum.”
Okumaya devam ettim.
“Sağlık iznimi yine reddettiler.” “Arda eğer ölürsem sonunda özgürleşeceğini söyledi.” “Melis etrafta çocuk istemiyor. Arda bu sorunu çözeceğini söyledi.”
Yavaşça başımı kaldırdım. “Melis kim?” Rüya sessizce cevap verdi: “Beyaz minibüsteki kadın.” Ada ağlamaya başladı: “Annem yanındayken bile babam ona ‘aşkım’ diye sesleniyordu.”
Leyla USB belleği bilgisayarıma taktı. Dosyada ekran görüntüleri, e-postalar, ses kayıtları ve belge fotoğrafları vardı. Bir kayıtta Arda’nın sesi hoparlörden soğukça yükseldi: “Dramatize etmeyi kes Zehra. Eğer bu kadar mutsuzsan, belki herkesi mutsuz etmeyi de bırakırsın.” Başka bir kayıtta bir kadının gülüşü duyuluyordu: “Ama çocuklar olmadan Arda… Ben kimsenin üvey annesi olamam.” Arda sakince cevap veriyordu: “Rahat ol. Önce Zehra’dan kurtulacağım. Sonra o küçük veletleri nereye postalayacağımı bulurum.”
Rüya kulaklarını kapattı. Kontrolümü tamamen kaybetmemek için dışarı çıkmak zorunda kaldım. Şafak vakti dışarısı ıslak toprak ve kahvaltı hazırlayan komşu evlerden gelen taze ekmek kokuyordu. Kızımın tüm bu acıyı tek başına taşıdığını hayal ettim. O yorgun gözlerini. Titreyen ellerini. Bana açtığı o son telefonu: “Baba… Çok yorgunum. Ama senin endişelenmeni istemiyorum.”
Ertesi sabah her şeyi eski bir dostumun önerdiği avukata götürdim. Adı Beatriz Salgado’ydu. Sözümü kesmeden her belgeyi dikkatle inceledi. Sonunda defteri kapattığında ifadesi tamamen değişmişti. “Halis Bey,” dedi yumuşak bir sesle, “Bu her şeyi değiştirir. Velayet, suç duyurusu, iş yerindeki kötüye kullanım… Ama önce kızları koruma altına alıyoruz.” “Peki ya Arda?” “Elimizde ne kadar delil olduğunu anlamamalı.”
Haftalarca sessiz kaldık. Sosyal hizmetler devreye girdi ama Arda’nın beklediği şekilde değil. Torunlarım benim gözetimimde kaldı. Şirket dahili bir soruşturma başlattı. Savcılık şikayeti kabul etti. Ve gerçekler adım adım gün yüzüne çıkmaya başladı. Bu sırada Arda hayatı mükemmelmiş gibi davranmaya devam ediyordu. İnternette Melis ile romantik akşam yemekleri paylaşıyor, sempati toplamak için sahte yas mesajları yayımlıyordu. İki ay sonra, Sapanca’daki lüks bir otelde düğün yapacaklarını duyurdu. “Her fırtınadan sonra Allah bize başka bir şans verir,” diye yazmıştı altına.
Leyla paylaşıma sessizce baktı. Sonra ahşap dolaba yürüdü, annesinin mor defterini aldı ve şöyle dedi: “O zaman Allah’a asıl hikayeyi gösterelim.” O an anladım ki Arda’nın düğünü asla huzurla bitmeyecekti. Çünkü hiçbirimiz torunumun nikah masasının önünde neler açıklayacağını tahmin edememiştik.
3. BÖLÜM
Otel bir masal diyarı gibi görünüyordu. Her yer beyaz güllerle donatılmıştı. Bahçede keman müziği yankılanıyordu. Davetliler, sanki yeterince para ve çiçekle tüm acılar yok edilebilirmiş gibi altın rengi ışıkların altında gülümsüyorlardı. Arda, lacivert damatlığıyla kürsüde gururla duruyordu. Melis, uzun beyaz duvağı ve zafer kazanmış gülümsemesiyle koridorda yürüyordu. Tam bir sosyal medya düğünüydü.
Sonra biz içeri girdik. Ada’nın elini sıkıca tutuyordum. Rüya, Zehra’nın çerçeveli bir fotoğrafını taşıyordu. Leyla ise mor defteri göğsüne bastırarak önümüzde yürüyordu. Fısıltılar anında başladı. Arda bizi fark etti ve gülümsemesi anında yüzünde dondu. “Burada ne işiniz var?” diye tısladı yanımıza doğru koşarken. “Güvenliği çağırmadan gidin buradan.” “Kavga etmeye gelmedik,” dedi Leyla sakince. “Annemize hak ettiği vedayı etmeye geldik.” “Anneniz öldü gitti!” diye çıkıştı Arda. Leyla çenesini dikleştirdi: “Ama gerçekler ölmedi.”
Tam o sırada, avukatımız Beatriz, bir sosyal hizmet görevlisi ve Arda’nın şirketinden bir yöneticiyle birlikte iki müfettiş içeri girdi. Keman müziği kesildi. Melis koridorun ortasında taş kesildi. Görevlilerden biri Arda’ya yaklaştı: “Arda Bey, devam eden bir soruşturma hakkında bizimle gelmeniz gerekiyor.” Arda sinirle güldü: “Ciddi olamazsınız. Bu benim düğünüm.” “Soruşturma; Zehra Hanım’a yönelik duygusal istismar, iş yerinde baskı, tıbbi ihmal ve zorlama delillerini içeriyor,” dedi Beatriz kararlı bir sesle.
Melis’in yüzü bembeyaz oldu. “Ne delili?” Leyla öne çıktı. Sesi hafifçe titriyordu ama geri adım atmadı. “Annem her şeyi kaydetmiş. Reddedilen her sağlık iznini. Her hakareti. Babamın onu hastayken çalışmaya zorladığı her anı. Bizim ayak bağı olduğumuzu söylediği her günü.” Arda patladı: “Sus! Sen sadece bir çocuksun!” Rüya, Zehra’nın eski telefonunu havaya kaldırdı: “Ses kayıtları da var.”
Avukat cihazı taşınabilir bir hoparlöre bağladı. Arda’nın sesi tüm bahçede yankılandı: “Zehra ölünce sonunda özgür olacağım. O kızları da hayatımı mahvedemeyecekleri bir yere göndereceğim.” Kimse kımıldamadı. Kimse nefes almadı. Melis, sanki bir yabancıya bakıyormuş gibi yavaşça geri çekildi. “Bunları gerçekten söyledin mi?” Arda çaresizce etrafına bakındı: “Kayıtlarla oynadılar—” O sırada küçük Ada usulca konuştu: “Anneme, ‘Kimse seni özlemeyecek’ dediğini duydum.”
Ardından gelen sessizlik, herhangi bir çığlıktan daha ağırdı. Melis yavaşça duvağını çıkardı: “Kızları hakkında böyle konuşan bir adamla evlenmeyeceğim.” Arda onun kolunu tutmaya çalıştı ama görevlilerden biri onu hemen durdurdu. Davetliler telefonlarını çıkardı. Bazıları ağladı. Bazıları utançla kafasını çevirdi. Görevliler onu götürürken, Arda Leyla’ya bir bakış attı: “Ben hâlâ sizin babanızım.” Gözleri dolsa da Leyla’nın sesi sabitti: “Annem bizim yuvamızdı. Sen ise sadece o yuvayı yıkan gürültüydün.”
Hayatında ilk kez Arda’nın verecek bir cevabı yoktu. Hukuki süreç aylar sürdü. Duruşmalar yapıldı, tıbbi raporlar incelendi, tanıklar dinlendi. Eski iş arkadaşları yıllardır gördükleri baskıları sonunda itiraf ettiler. Arda her şeyini kaybetti. İşini. İtibarını. Kızlarının velayetini. Ve gururla hak ettiğine inandığı o geleceği. Melis birkaç gün içinde sosyal medyadan kayboldu.
Ancak en büyük zafer mahkeme salonunda değil, benim evimde kazanıldı. Ada sonunda yine huzurla uyumaya başladı. Rüya ödev yaparken şarkı söylemeye başladı. Ve Leyla, o mor defteri annesinin fotoğrafının yanındaki ahşap kutuya özenle yerleştirdi. “Sadece birinin onu duymasını istiyordu,” diye fısıldadı. Ona sıkıca sarıldım. “Ve sen onun sesi oldun.”
Şimdi evim yine gürültülü. Her yere saçılmış sırt çantaları. Çizgi filmler üzerine tartışmalar. Mutfakta kaynayan çorba. Bahçeyi dolduran kahkahalar. Zehra gitmiş olabilir ama kızları hayatta kaldı. Arda, kızımı toprağa gömüp o kızları hayatından silebileceğini sanmıştı. Yanılıyordu. Çünkü bazı gerçekler asla gömülü kalmaz. Ve üç cesur küçük kız korkmayı bıraktığında, çiçeklerle süslü bir nikah masası bile zalim bir adamın dünyasının başına yıkıldığı yere dönüşebilir.