“Dün bu duvarlar arasında, Ethan’ın kızı babasının neden geri dönmediğiyle ilgili iğrenç bir söz duymuş. Şimdi beni iyi dinleyin: Ethan o gece eve dönmedi, çünkü yüzlerce düşman tarafından sarıldığımızda bizleri ve masumları kurtarmak için mühimmatı bitene kadar tek başına o cehennem ateşinin ortasında kalmayı seçti. O, bizler nefes alalım diye her şeyden çok sevdiği Grace’inden vazgeçti!”
Salonda çıt çıkmıyordu. Grace’le alay eden kız başını öne eğmiş ağlıyordu. Yüzbaşı Miller, Grace’in önünde diz çöktü ve ona babasının Onur Madalyası‘nı taktı, askeri künyesini ise avuçlarına bıraktı. Ardından dört asker aynı anda kızıma dönüp en sert şekilde asker selamı verdiler.
“Kahraman Ethan’ın kızı Grace’e, selam dur!”
O an salonda devasa bir alkış tufanı koptu. Okul müdürü sahneye çıkıp titreyen sesiyle Grace’ten ve bizden özür dileyerek cezayı iptal ettiğini duyurdu.
Grace, boynunda madalyasıyla yanıma koştu ve bana sımsıkı sarıldı. “Anne ağlama,” dedi. “Babam bizimle.” O gün Grace okuldan başı dimdik bir kahraman kızı olarak çıktı; kötülüğün ve cehaletin asla onun ışığını söndüremeyeceğini tüm kasaba öğrenmişti.