İKİZ OĞULLARIMI TEK BAŞIMA BÜYÜTTÜM — AMA 16 YAŞINA GELDİKLERİNDE, KOLEJ PROGRAMINDAN EVE DÖNDÜLER VE BENİMLE ARTIK HİÇBİR ŞEY YAPMAK İSTEMEDİKLERİNİ SÖYLEDİLER.
Leyla’nın ikiz oğulları okul programından eve dönüp onu bir daha asla görmek istemediklerini söylediklerinde, kadının bugüne kadar feda ettiği her şey sarsılır. Ancak babalarının aniden ortaya çıkışıyla ilgili gerçekler, Leyla’yı bir seçim yapmaya zorlar: Ya geçmişini koruyacak ya da ailesinin geleceği için savaşacaktır.
17 yaşındayım hamile kaldığımda hissettiğim ilk şey korku değil, utançtı. Bebeklerden dolayı değildi bu; henüz isimlerini bile bilmeden onları sevmeye başlamıştım zaten. Kendimi nasıl görünmez kılacağımı öğrenmeye başladığım içindi bu utanç.
Koridorlarda ve sınıflarda nasıl daha az yer kaplayacağımı, karnımı yemekhane tepsilerinin arkasına nasıl saklayacağımı öğreniyordum. Vücudum değişirken nasıl gülümseyeceğimi öğreniyordum; o sırada etrafımdaki kızlar mezuniyet elbiseleri bakıyor, pürüzsüz ciltli ve gelecek kaygısı olmayan çocuklarla öpüşüyorlardı.
Onlar okul şenlikleri hakkında paylaşımlar yaparken, ben üçüncü ders saatinde krakerlerle mide bulantımı nasıl bastıracağımı öğreniyordum. Onlar üniversite başvuruları için endişelenirken, ben şişen ayak bileklerime bakıyor ve mezun olup olamayacağımı merak ediyordum.
Benim dünyam süslü ışıklar ve balolarla dolu değildi; dünyam lateks eldivenler, sosyal yardım formları ve sesi iyice kısılmış loş muayene odalarındaki ultrason görüntülerinden ibaretti.
Emir beni sevdiğini söylemişti.
Tam bir “altın çocuktu”: Okul takımının yıldızı, kusursuz dişler ve öğretmenlerin geç getirdiği ödevlerini affetmesini sağlayan bir gülümseme… Ders aralarında boynumdan öper ve ruh eşi olduğumuzu söylerdi.
Ona hamile olduğumu söylediğimde, eski sinemanın arkasında park halindeydik. Önce gözleri fal taşı gibi açıldı, sonra doldu. Beni kendine çekti, saçlarımın kokusunu içine çekti ve gülümsedi.
“Bir yolunu bulacağız Leyla,” dedi. “Seni seviyorum. Ve artık… biz kendi ailemiziz. Her adımda yanında olacağım.”
Ama ertesi sabah, gitmişti.
Ne bir arama, ne bir not… Evine gittiğimde ise cevap yoktu. Sadece kapıda duran, kollarını kavuşturmuş, dudaklarını sımsıkı bir çizgi haline getirmiş olan Emir’in annesi vardı.
“Burada değil Leyla,” dedi düz bir sesle. “Üzgünüm.