Yedi gün sonra döndüler; güneşten yanmış, neşeli, içi alışveriş dolu valizlerini sürükleyerek… Ama dış kapıya ulaştıkları an her şey değişti. Tek bir bakış onlara, asla geri dönemeyecekleri bir sınırı aştıklarını anlatmaya yetti.
Kayınvalidem son valizinin fermuarını çekerken, ben koltukta oturmuş beni iki büklüm eden o ilk güçlü sancıyla boğuşuyordum.
Bana bakma zahmetine bile girmeyerek soğuk bir sesle, “Sakın o dramatik sahnelerinden biriyle tatilimizi mahvetmeye kalkma,” dedi.
Benim adım Banu. 38 haftalık hamileydim. Ve kocam Erkan, annesi Leman ve kız kardeşi Aslı’nın tadını çıkarmak üzere oldukları o lüks Antalya tatili var ya? Hepsini ben ödedim.
Uçak biletleri. Otel. Hatta alışveriş, yemek ve kaçınılmaz olarak benim üzerime yıkılacak her türlü “acil durum” için kullanmayı planladıkları kredi kartı bile benim üzerimeydi. Yardım istediğimde kimse kımıldamadı