Rivayetlere göre doğum sırasında vefat eden hamile bir kadın, cenaze yıkama işlemi için tahtaya konulduğunda karnındaki bebeğin hâlâ hayatta olabileceği fark edildi. Bunun üzerine çevrede bulunanlar arasında ne yapılması gerektiği konusunda tartışma başladı.
Bazıları, bebeğin doğma ihtimaline karşı cenazenin bekletilmesi gerektiğini savundu. Diğerleri ise cenazenin geciktirilmemesi gerektiğini belirterek, “Cenazeyi vakit kaybetmeden defnedin” anlamındaki hadisleri hatırlattı.
Tartışmalar sürerken gözler dönemin büyük âlimlerinden İmam Ebu Hanife’ye çevrildi. Mecliste söylenenleri dikkatle dinleyen Ebu Hanife, herkesin beklediği cevabı verdi. Ancak onun önerisi diğer görüşlerden farklıydı.
Ebu Hanife’ye göre cenaze ne hemen defnedilmeli ne de sadece bekletilmeliydi. O, kadının karnının açılarak bebeğin çıkarılması gerektiğini söyledi. Böylece hem annenin cenaze işlemleri yapılabilecek hem de bebeğin yaşama ihtimali değerlendirilecekti.
Bunun üzerine bir hekim çağrıldı. Yapılan müdahale sonucunda bebeğin canlı olduğu görüldü ve sağ olarak dünyaya getirildi. Ardından annenin cenazesi defnedildi, bebek ise bakıma alındı.
Anlatılanlara göre kurtarılan çocuk büyüyüp sağlıklı bir insan oldu ve ilerleyen yıllarda İmam Ebu Hanife’nin ilim meclislerinden faydalandı. Bu nedenle halk arasında ona “Ebu Hanife’nin oğlu” diye hitap edildiği de rivayet edilir.
Bu olay, İslam hukukunda hayatı koruma ilkesinin ve zor durumlarda üretilen fıkhî çözümlerin dikkat çekici örneklerinden biri olarak anlatılmaya devam ediyor.