Ben yeni doğum yaptım,” dedim. “Hiçbir yere gitmiyorum.” Sessizlik oldu. Sonra sesi çatallandı. “Ne?” “Kızım bu sabah dünyaya geldi.” “Kızın mı?” Soluk alışverişi hızlandı. “Eylül, kimin çocuğu o?” Cama vuran yağmura baktım. “Benim.” “Oyun oynama.” “Bana oyun oynamayı sen öğrettin Demir. Ben sadece daha iyi hale geldim.”
Otuz dakika sonra, hastane odamın kapısı gürültüyle açıldı. Demir, üzerinde damatlık gömleğiyle oradaydı; saçları fırtınadan ıslanmış, yüzü tebeşir gibi bembeyazdı. Buse hemen arkasında belirdi; boynunda pırlantalar, gözlerinde ise öfke vardı. Demir bebeği işaret etti. “Bana doğruyu söyle.” Bir hemşire öne atıldı. “Beyefendi, buraya böyle dalamazsınız—” “Sorun değil,” dedim sakince. Demir’in gözleri bebek beşiğindeki etikete kilitlendi.
Bebek Yılmaz. Anne: Eylül Yılmaz.
Yutkunamadı. “Yılmaz mı?” “Evet,” dedim. “Benim soyadım. Seninki değil.” Buse soğuk bir kahkaha attı. “Bu acınası bir durum. Sırf düğünümüzü sabote etmek için mi bebek yaptın?” İlk kez gülümsedim. “Hayır,” dedim. “O, sana rağmen hayatta kaldığı için onu kucağıma aldım.”
Demir, sanki ona vurmuşum gibi geri adım attı. “Bu ne demek oluyor?” diye çıkıştı. Yatağımın yanındaki klasöre uzandım. Avukatım Meral, titreyen ellerim ve berrak bir zihinle son velayet dilekçesini imzaladıktan hemen sonra, gün ağarmadan klasörü getirmişti. Buse logoyu fark edince gerildi. Demir ise fark etmedi.
“Kendini küçük düşürüyorsun,” diye bağırdı. “Hamileliği altı ay boyunca mı sakladın? Bu dolandırıcılıktır. Bu çocuk kaçırmaktır. Bu—” “Dikkat et,” diye sözünü kestim. “Yine anlamadığın kelimeler kullanıyorsun.” Yüzü kızardı. Buse yaklaşırken sesi tatlı ama zehirliydi: “Eylül canım, yarın çok önemli bir gün. Demir’in yatırımcıları orada olacak. Basın da öyle. Bu işi çirkinleştirme.”
İşte buydu. Sevgi değil. Korku değil. Babalık değil. Sadece imaj. Demir’in şirketi, vizyoner bir aile babası imajına bağlıydı. Muhafazakâr bir aile vakfından fon sağlamış, sadakat ve miras üzerine röportajlar vermiş, nişanını kurumsal bir birleşme gibi duyurmuştu. Toplum önünde “dengesiz” diye damgaladığı eski karısından gizli bir bebek olması işleri bozardı. Özellikle de takvim, hamile karısını terk ettiğini gösteriyorsa. Özellikle de bebek onundansa.
Demir üzerine eğildi. “Ne kadar?” Gözlerimi kırptım. “Anlamadım?” “Susman için ne kadar istiyorsun?” Hemşirenin nefesi kesildi. Buse koluna yapıştı. “Demir!”
Ama Demir’in kontrolü kayboluyordu. “Her zaman para istiyordun. Tamam. Fiyatını söyle. İmzalanması gereken ne varsa imzala. Kamuoyunda drama çıkmasın.” Klasörü açtım. İçinde şunlar vardı: kopyalar, tıbbi kayıtlar, tarihli ultrasonlar, banka havaleleri, tehdit mesajları ve Buse’nin Demir’e “hamilelik onun işine yaramadan önce boşanmayı bitir” dediği ekran görüntüleri.
Buse’nin pürüzsüz gülümsemesi silindi. Kendi kelimelerini tanımasını izledim. “Beni hacklemişsin,” diye fısıldadı. “Hayır,” dedim. “Onları Demir’in şirket hesabına e-posta attın. Şirketi üç yıl boyunca benim siber güvenlik firmamı kullandı. Sen beni dışarı itmeden önce ben o arşiv sistemini kurmuştum.”
Demir donakaldı. İşte görmezden geldikleri kısım buydu. Beni “evrak işlerine bakan eş” sanıyorlardı. Güvenlik sistemlerini tasarlayanın, ilk sözleşmeleri müzakere edenin ve yatırımcı denetimleri için kayıtları tutanın ben olduğumu unutmuşlardı. “Gizlilik sözleşmesi imzalamıştın,” dedi Demir zayıf bir sesle. “Şirket sırları için,” diye cevap verdim. “Sahtekarlık, baskı, gizlenen varlıklar veya hamile bir eşi terk etmenin kanıtları için değil.”
Bakışları bebeğe kaydı. “O benim,” diye fısıldadı. “Senin kanını taşıyor,” dedim. “Ama asla senin soyadını taşımayacak.” Buse ilk toparlanan oldu. “Hiçbir mahkeme bunu umursamaz. Demir’in parası var. Avukatları var. Nüfuzu var.”
Onların ötesine baktım. Meral, siyah takımıyla kapı eşiğinde duruyordu, telefonu havadaydı. “Aslında,” dedi avukatım, “mahkeme bunu çok umursuyor. Yatırımcılarınız da öyle. Özellikle de az önce iki tanığın önünde sus payı teklif ettiğiniz için.” Demir’in rengi uçtu. Buse bağırdı: “O kaydı hemen silin!” Meral gülümsedi. “Çoktan buluta yüklendi bile.”
Nikâh salonu beyaz gül ve çaresizlik kokuyordu. Ben gitmedim. Hastane yatağımdan, kızım yanımda uyurken, elimi hafifçe battaniyesinin üzerine koyarak izledim. Meral gitmemi önermemişti. Lohusa bir annenin gösteriye ihtiyacı yoktu. Onun yerine gerçeği gönderdim.
Tam saat 14:07’de, Buse’nin nikâh masasına yürümesine on dakika kala, Demir’in şirketindeki her büyük yatırımcıya hukuki bir paket ulaştı. Dedikodu değil, duygu değil; sadece kanıt. Demir’in boşanma sırasında mal kaçırdığının kanıtı. Şirket parasını Buse’nin paravan danışmanlık firmasına aktardığının kanıtı. Hamileliğim hakkında yeminliyken yalan söylediğinin kanıtı. Buse’nin bu işi planladığının kanıtı.
Ardından Meral; çocuk nafakası, varlıkların dondurulması ve yaptırımlar için acil bir dilekçe verdi. Saat 14:14 itibarıyla üç yatırımcı salonu terk etmişti. Saat 14:19 itibarıyla Demir beni on yedi kez aramıştı. On sekizincide açtım. Sesi titriyordu. “Bunu durdur.” Kızıma baktım. “Hayır.” “Beni yok ediyorsun.” “Hayır Demir. Sadece kendi inşa ettiğin şeyi sana iade ediyorum.”
Meral’in gönderdiği video kaydında, davetliler arasında fısıltılar yayılıyordu. Buse nikâh masasında ipekler içinde kaskatı duruyordu. Babası bir vakıf temsilcisiyle tartışıyordu. Demir’in annesi ağlıyordu; üzüntüden değil, utançtan. Sonra salonun kapıları açıldı. İçeri iki tebligat memuru girdi. Biri Demir’e mahkeme belgelerini uzattı. Diğeri ise Buse’ninkileri.
Salon karıştı. İlk Buse çığlık attı. “Hepsi onun suçu! Bunu o planladı!” Demir ona döndü. “Transferlerin temiz olduğunu söylemiştin!” “Sen de onun aptal olduğunu söylemiştin!”
Bu cümle bir yangın gibi yayıldı. Telefonlar çıktı, kameralar yükseldi. Kusursuz düğün, canlı yayınlanan bir yıkıma dönüştü. Demir telefonları görünce kontrolünü kaybetti. “Kapatın şunları!” diye bağırdı. “Hepiniz kapatın!” Kimse kapatmadı.
O akşam, yönetim kurulu soruşturma bitene kadar Demir’in görevini askıya aldı. Bir hafta içinde vakıf fonu geri çekti. İki hafta içinde Buse’nin firması incelemeye alındı. Boşanma davası yeniden açıldı ve hakim, Demir’in “yaratıcı muhasebesinden” hiç hoşlanmadı. Babalık testi zaten bildiği şeyi onayladığında, Demir ortak velayet talep etti. Meral altı kelimeyle cevap verdi: “Önce denetimli ziyaret değerlendirmesine tabi tutulun.” Süreci asla tamamlayamadı.
Üç ay sonra ofisimde duruyordum, güneş ışığı parlatılmış zeminlere yayılıyordu. Ekibim yeni siber güvenlik firmamızın açılışına hazırlanırken, kızım göğsümdeki kanguruda uyuyordu. Duvarda ilk imzalı sözleşmemiz asılıydı. Demir’in eski en büyük yatırımcısıydı bu.
Telefonum bilinmeyen bir numaradan titredi. Eylül, lütfen. Her şeyimi kaybettim. Mesajı sildim. Kızım kıpırdandı ve gözlerini açtı. Alnından öptüm. “Hayır bebeğim,” diye fısıldadım. “O sadece, aslında hiçbir zaman ona ait olmayan şeyi kaybetti.”
Dışarıda şehir sabah güneşinin altında parlıyordu. Ve yıllar sonra ilk kez, ben de öyle.