Eski kocama veya onun kibirli ailesine, aslında hepsinin çalıştığı milyon dolarlık şirketin tek sahibi olduğumu hiç söylemedim. Onlar için ben sadece katlandıkları “fakir, hamile bir yük”ten ibarettim; ta ki beni kapı dışarı ettikleri o güne kadar.
Benim adım Defne. Yirmi sekiz yaşındayım ve Ömer ile üç yıldır evliydim.
Benimle, İstanbul’un şirin bir semti olan Kuzguncuk’ta küçük bir çiçekçide çalışan sıradan bir kadın gibi göründüğüm sırada tanıştı. Onu gerçekten sevmiştim ve evlenme teklif ettiğinde tereddüt etmeden “evet” dedim. Onun hiç bilmediği şey ise, o çiçekçinin sadece bir hobi olduğuydu. Gerçek kimliğim Defne Soykan’dı; Türkiye’nin en güçlü gayrimenkul ve teknoloji imparatorluklarından biri olan Soykan Global’in tek varisi ve gizli yönetim kurulu başkanıydım.
Servetimi gizli tuttum çünkü gerçek bir şey istiyordum. Ömer’in beni sahip olduklarım için değil, olduğum kişi için sevip sevmediğini bilmek istiyordum. Evlendikten sonra, güvendiğim bağlantılar aracılığıyla Ömer’in benim şirketimde üst düzey yönetici olarak işe alınmasını sessizce sağladım. Ayrıca annesi Rezzan Hanım’a da bir danışmanlık pozisyonu ayarladım.
Kazandıkları her şeyin kendi yetenekleri sayesinde olduğuna inandılar. Haberleri olmadan onayladığım yüksek maaşlar ve cömert yan haklarla kısa sürede zengin oldular. Büyük bir köşk, lüks arabalar aldılar ve konforlu bir hayat yaşamaya başladılar. Ancak servetleri arttıkça… kibirleri de arttı. Yedi aylık hamileyken her şey değişti. Bir gece Ömer elinde sarı bir zarfla eve geldi. Arkasında annesi ve aynı şirkette yönetici olan metresi Pelin duruyordu. Boşanma belgelerini masanın üzerine fırlatarak soğuk bir tavırla, “Şunu imzala,” dedi. Önce belgelere, sonra karnıma baktım. “Ömer… Ben hamileyim,” dedim kısık bir sesle. Rezzan Hanım açık bir aşağılamayla kahkaha attı. “Bir hamileliğin seni oğlumun hayatında tutacağını mı sanıyorsun? Gözünü aç. Oğlum Soykan Global’in Genel Müdür Yardımcısı olmak üzere. Ya sen? Sen bakmaktan bıktığımız fakir, işe yaramaz bir kadından başka bir şey değilsin.” Pelin, Ömer’in koluna yapışarak sırıttı. “Onun kendi seviyesinde bir partnere ihtiyacı var; sınıfı ve hırsı olan birine. Şu haline bak… Hizmetçi gibi görünüyorsun.” Ömer’e baktım, belki bir kez olsun beni savunur diye umdum. Ama savunmadı. Duygusuz bir sesle, “Ben çoktan imzaladım,” dedi. “Hayatıma hiçbir şey katmadın. Zirveye bu kadar yaklaşmışken ne sana ne de beni yavaşlatacak bir çocuğa ihtiyacım var.” Ağlamadım.
Boşanma belgeleriAksine, içimde bir şeyler tamamen sustu. Ona duyduğum sevginin son kırıntısı da yok oldu. Kalemi elime aldım ve imzaladım. Sakin bir sesle, “Pekâlâ,” dedim. “Umarım buna pişman olmazsınız.” Sonra çantamı aldım ve arkamda benim gidişimi kutlayıp gülen o insanları bırakarak dışarı çıktım. Bir hafta sonra her şey değişti. O gün, Soykan Global’in Levent’teki genel merkezinde şirketin en önemli yönetim kurulu toplantısı vardı. Aynı zamanda Ömer’in Genel Müdür Yardımcılığına terfi etmeyi beklediği gündü. Toplantı odasında Ömer, Pelin ve Rezzan Hanım, en şık kıyafetleri içinde yöneticilerin arasında büyük bir özgüvenle oturuyorlardı. Annesi fısıldayarak, “Seninle gurur duyuyorum,” dedi. “Yönetim Kurulu Başkanı bugün bizzat burada olacak. Onu etkilediğinden emin ol.” Ömer kibirle yanıtladı: “Tabii ki. Pelin ve ben bu şirketin geleceğiyiz.” O sırada Operasyon Direktörü ayağa kalktı ve odaya hitap etti. “Hanımefendiler ve beyefendiler, bugün tarihi bir ana tanıklık ediyoruz. Yıllarca şirketi gölgelerden yönettikten sonra, bu şirketin tek sahibini ve Yönetim Kurulu Başkanını takdim etmekten onur duyarım.” Herkes ayağa kalktı. Kapılar açıldı. Önce sekiz koruma içeri girdi. Ve sonra… Ben içeri girdim. Hamileliğimi belirginleştiren özel dikim beyaz bir takım elbise giymiştim ve üzerimde dedemden kalan elmas takılar vardı. Her adımım sessiz odada yankılanıyordu. Ömer beni gördüğünde, elindeki kahve fincanı kayıp yere düştü ve parçalara ayrıldı. Kekeleyerek, “D… Defne?” diyebildi. Annesinin beti benzi attı. Pelin masaya tutunarak geri adım attı. Rezzan Hanım panikle fısıldadı: “Bu kadının burada ne işi var? Güvenlik, atın şunu dışarı!” Ama kimse yerinden kıpırdamadı. Aksine, odadaki tüm yöneticiler saygıyla eğildi. Hep bir ağızdan, “Günaydın, Sayın Başkan,” dediler. Odayı derin bir sessizlik kapladı. Ömer titreyerek sandalyesine çöktü. “Başkan mı…?” diye fısıldadı. Masanın başına yürüdüm ve oturdum. “Günaydın,” dedim sakince. “Özellikle size; Ömer, Pelin ve Rezzan Hanım. Geçen hafta kapı dışarı ettiğiniz o ‘fakir, hamile yükün’ aslında maaşlarınızı öyen kişi olmasına şaşırdınız mı?” Ömer’in sesi titriyordu. “Defne… bu ne demek? Sahibi sen misin?” “Evet,” diye yanıtladım. “Sevginizin gerçek olup olmadığını görmek için kimliğimi sakladım. Ama siz bana gerçeği gösterdiniz; siz parayı ve statüyü sevdiniz. Ve sahip olduğunuz her şeyi… size ben verdim.” Rezzan Hanım dizlerinin üzerine çöktü, ağlayarak, “Affet bizi! Biz aileyiz! O bebek benim torunum!” dedi. Soğuk bir sesle, “Torunun mu?” dedim. “Daha geçen hafta ona yük diyen sen değil miydin?” Direktörden bir dosya aldım. “Selim Bey, devam edin.” Selim Bey başıyla onayladı. “Yönetim Kurulu Başkanı’nın emriyle; Ömer, Pelin ve Rezzan Hanım’ın iş akitleri derhal feshedilmiştir. Terfi kararı iptal edilmiştir.” Ömer dizlerinin üzerine çöküp yalvarmaya başladı. “Lütfen! Bunu düzeltebiliriz! Boşanma kağıtlarını yırtıp atalım!” “Çok geç,” dedim sakince. “Dahası da var. Keyfini sürdüğünüz ev ve arabalar şirkete ait. Her şeye el konulmadan önce oraları terk etmek için bir saatiniz var.” Odada büyük bir kaos koptu. Pelin çığlık atarak Ömer’e vurmaya başladı. “Bana yalan söyledin! Hiçbir şeyin yokmuş!” Rezzan Hanım baygınlık geçirdi. “Güvenlik,” dedim sakince. “Çıkarın bunları.” Korumalar, ağlayıp yalvaran bu insanları dışarı sürükledi. Kibirleri tamamen yerle bir olurken oda yeniden sessizliğe büründü. Elimi karnıma koydum ve gülümsedim. Çocuğumu büyütmek için statü takıntılı bir adama ihtiyacım yoktu. O gün çok güçlü bir şey öğrendim: Gerçek güç, zenginliği sergilemekle ilgili değildir. Sessiz kalmakla… ve insanların, kendi hırsları onları yok edene kadar gerçekte kim olduklarını sergilemelerine izin vermekle ilgilidir.