İmparatorun Son Sınavı
Don Eduardo, ülkenin en büyük alışveriş merkezi olan Gran Imperial Mall‘un sahibi, dördüncü evre kanser olduğunu öğrendiğinde devasa servetini kime bırakacağını düşünmeye başlar. Etrafı açgözlü akrabalar ve hırslı yöneticilerle sarılı olan yaşlı adam, mirasını karakter sahibi birine devretmek için alışılmadık bir yol seçer. Bir dilenci kılığına girerek kendi alışveriş merkezine gider. Amacı basittir: Onu bir “çöp” olarak değil, bir “insan” olarak gören ilk kişiyi varisi ilan edecektir. Ancak lüksün ve paranın hüküm sürdüğü bu kalede, merhamet bulmak sandığından çok daha zor olacaktır.
Mağazanın Soğuk Parıltısı
Don Eduardo, titreyen elleriyle lüks bir giyim mağazasının vitrinine yaklaştı. İçerideki mankenlerin üzerindeki paltoların tek bir düğmesi, dışarıda onu hor gören insanların bir aylık kazancına bedeldi. Yaşlı adam, kirli parmaklarıyla vitrinin camına dokundu. O sırada mağazanın müdürü, jilet gibi takımı ve kibirli ifadesiyle kapıda belirdi.
“Hey! Çek o kirli ellerini oradan!” diye bağırdı müdür. “Camı kirletiyorsun. Burası senin gibilerin yeri değil, doğruca çöplüğüne dön!”
Don Eduardo, çatallı bir sesle cevap verdi: “Evlat, sadece bakıyordum… Hava çok soğuk, bu palto beni ısıtır mı diye merak ettim.”
Müdür kahkahalarla gülmeye başladı. “Isıtır mı? O palto senin ömrün boyunca kazanamayacağın kadar para ediyor ihtiyar. Güvenliği çağırmadan önce defol git buradan, müşterilerimizi rahatsız ediyorsun.”
Eduardo boynunu büktü ve uzaklaşmaya başladı. Kendi kurduğu bu imparatorlukta, bir insanın değerinin sadece üzerindeki kumaşın kalitesiyle ölçüldüğünü görmek kalbini kanserden daha çok acıtıyordu. Tam o sırada, mağazanın arka tarafında rafları düzenleyen genç bir kadın, müdürün sert çıkışını duymuş ve yerinden fırlamıştı.
Beklenmedik Bir El
Genç kadının adı Elena’ydı. Mağazada asgari ücretle çalışan, akşamları üniversiteye giden ve hasta annesine bakmak için her kuruşun hesabını yapan bir satış temsilcisiydi. Müdürünün sert bakışlarına rağmen dışarı fırladı ve Eduardo’nun arkasından seslendi:
“Beyefendi! Lütfen bekleyin!”
Don Eduardo durdu ve yavaşça arkasına döndü. Elena, nefes nefese yanına geldi. Gözlerinde tiksinti ya da korku yoktu; sadece saf bir endişe vardı. Elinde, mağazanın promosyon olarak dağıttığı ama aslında çalışanlara ayrılan sıcak bir kahve bardağı ve kendi çantasına koyduğu sandviçi tutuyordu.
“Hava gerçekten çok soğuk,” dedi Elena gülümseyerek. “Müdür bey adına özür dilerim, bugün biraz gergin. Lütfen bu kahveyi ve sandviçi alın. Belki sizi biraz ısıtır.”
Eduardo şaşkınlıkla genç kadına baktı. “Neden bana yardım ediyorsun kızım? Üstüm başım pislik içinde, kokuyorum. Herkes benden kaçarken sen neden yaklaştın?”
Elena omuz silkti. “Kıyafetler kirlenebilir beyefendi, ama ruhun kirlenmesi daha kötüdür. Babam hep derdi ki; bir insanın gerçek zenginliği, kimsenin bakmadığı anlarda yaptığı iyiliklerdir. Ayrıca, gözleriniz… Gözleriniz hiç de bir dilencininkine benzemiyor. Çok derin bakıyorsunuz.”
Fırtına Kopuyor
O sırada mağaza müdürü Vargas, kapıdan dışarı fırladı. Elena’nın bir dilenciyle konuştuğunu görünce öfkeden kıpkırmızı kesilmişti.
“Elena! Sen ne yaptığını sanıyorsun?” diye kükredi. “Müşterilerimizin önünde bu pislik adamla ne işin var? Derhal içeri gir ve eşyalarını topla. Kovuldun!”
Elena’nın gözleri doldu ama geri adım atmadı. “Efendim, o sadece yaşlı ve yardıma muhtaç bir insan. Onu bu şekilde kovamazsınız, bu alışveriş merkezinin kurallarında ‘insanlık yasaktır’ yazmıyor.”
Vargas, telsizine sarıldı. “Güvenlik! Hemen 4. kat A blok mağaza önüne gelin. Bir dilenci ve haddini bilmeyen bir çalışan huzuru bozuyor. İkisini de dışarı atın!”
Birkaç dakika içinde iki güvenlik görevlisi olay yerine geldi. Don Eduardo’yu kollarından tutup sürüklemeye başladılar. Yaşlı adam, Elena’nın onu kurtarmak için güvenlik görevlilerine engel olmaya çalışmasını izledi. Genç kız, kendi geleceğini riske atarak tanımadığı bir “dilenci” için savaşıyordu…….
Devamı Sonraki Sayfada….