Şaşkınlıkla ona baktım.
— Bunun kızıma yapılan saldırıyla ne ilgisi var?
Leyla bir dosyadan bir fotoğraf çıkardı.
Bu Kemal’di.
Bir aile eğlencesinde ya da yemekte değil. Bir güvenlik kamerası görüntüsüydü. Kemal, Bursa’daki resmi bir binanın önünde siyah bir minibüsün yanında duruyordu.
Yerin ayağımın altından kaydığını hissettim.
— Bu ne?
— Haftalardır bir biyomedikal şirketiyle bağlantılı bir dolandırıcılık şebekesini araştırıyoruz —dedi Leyla—. Tıbbi kayıtların yasadışı kullanımı, sahte sözleşmeler, savunmasız hastalar üzerinde yapılan klinik deneyler… Kemal’in ismi bir buçuk ay önce karşımıza çıktı.
— Bu imkansız. Kemal tıbbi cihaz satıyor.
— Bu sadece bir paravan.
Sessizce dinleyen Vedat yanımıza yaklaştı.
— Peki Derya?
Dedektif sesini alçalttı.
— Muhtemelen görmemesi gereken bir şeyi keşfetti.
O an son birkaç ayı hatırladım. Derya daha sessizdi. Kemal eve geç geliyordu. Derya’nın bana anlatmaktan kaçındığı tartışmalar… Ben bunların normal evlilik sorunları olduğunu düşünmüştüm. Karışmamam gerektiğini sanmıştım.
Görmek istemediğimiz işaretlere “aile içi huzursuzluk” demek ne kadar da kolaydı.
Kemal, saat birden hemen önce geldi. Kravatı gevşemiş, yüzü dağılmış bir halde koridora koşarak girdi.
— Karım nerede?
Leyla önüne geçti.
— Kemal Sancak, size birkaç soru sormam gerekiyor.
Kemal polis rozetini gördü ve bir an için ifadesi sarsıldı. Gördüğüm şey suçluluk değildi.
Korkuydu.
Cebimden gömlek parçasını çıkardım.
— Bu Derya’nın elindeydi.
Kemal baş harflere baktı. Yutkundu.
— O benim değil.
— Senin baş harflerin var üzerinde.
— O zaman birisi benimmiş gibi görünmesini istiyor.
Leyla gözlerini ondan ayırmadı.
— Gece saat sekiz ile on arasında neredeydiniz?
— Evdeydim. Sonra Derya’yı aramak için dışarı çıktım.
— Bunu doğrulayacak biri var mı?
Kemal ağzını açtı ama bir şey diyemedi.
O sırada Vedat’ın çağrı cihazı çaldı. Mesajı kontrol etti ve kaşlarını çattı.
— İhsan… benimle gel.
Onu radyolojiye kadar takip ettim. Ekranda Derya’nın tomografi görüntüleri vardı. İnsan vücudunu, başkalarının kendi mahallelerini bildiği gibi tanırdım. Doğal olanla yabancı olanı ayırt edebilirdim.
Ve bu doğal değildi.
Kızımın sol omuz başının altındaki derinin altında, kapsüllenmiş küçük metalik bir nesne vardı.
— Bu bir mermi değil —dedi Vedat.
— Cerrahi bir malzeme de değil —diye cevap verdim.
Görüntüyü büyüttü.
Bu bir takip cihazıydı.
Biz daha bir şey diyemeden ışıklar söndü.
Ekranlar karardı. Acil durum jeneratörü devreye girmeden önce monitörlerden uzun bir bip sesi yükseldi.
Ardından, acil servis bölgesinden bir çığlık duyuldu.
Ve birisinin başladığı işi bitirmeye geldiğini anladım.
3. BÖLÜM
Çığlık üç numaralı müşahede odasından gelmişti.
Acil durum ışıkları her yeri kırmızıya boyarken koridorda koştum. Hemşireler talimatlar bağırıyordu. Bir sedye duvara çarptı. Vedat arkamdan geliyordu.
Perdeyi açtığımda Derya’nın yatağı boştu.
Bir an için onu götürdüklerini sandım.
Sonra tuvalete doğru giden kan izini gördüm.
İçeri girdiğimde onu yerde titrerken, bir eliyle omzuna bastırırken buldum. Serumu koparmış ve sedyeden aşağı sürünmeyi başarmıştı.
— Baba —dedi nefessizce—, ışıkları kestiler çünkü zaten buradalar.
Yanına diz çöktüm.
— Kimler?
Derya dehşet dolu gözlerle bana baktı.
— Kemal değil.
Bu cümle beynimi paramparça etti.
Vedat tuvaletin kapısını kapattı.
— Konuş Derya. Hemen.
Yutkundu.
— Kemal altı ay önce çalıştığı şirketin, Öz Yaşam, yoksul hastaları seçip yasadışı deneylerde kullanmak için hastane verilerini kullandığını öğrendi. Yaşlılar, rehabilitasyondaki bağımlılar, kimsesizler… Ayrılmak istediğinde onu tehdit ettiler.
— Neden polise gitmedi? —diye sordum.
— Gitti —dedi kapıdan bir ses.
Bu, elinde silahıyla Dedektif Leyla’ydı.
— Devlet kanalları aracılığıyla. Bu yüzden Bursa önemliydi.
Derya ağlayarak devam etti.
— Kemal delilleri teslim ettiğini sanıyordu. Ama hastanenin içinde birinin yıllardır şirketi koruduğunu keşfetti.
İçimi korkunç bir üşüme kapladı.
— Kim?
Derya Leyla’ya bakmadı.
Bana baktı.
Sonra Vedat’a baktı.
İçimdeki her şey kırıldı.
Yirmi yıllık dostum, o gece beni arayan adam Vedat Aksoy, hareketsizce duruyordu. Yüzü artık endişeli görünmiyordu. Hesapçı bir hali vardı.
— Vedat… —dedim, sesim neredeyse çıkmayarak.
Hafifçe gülümsedi.
— Emekli kalmalıydın İhsan.
Gerçek tüm ağırlığıyla üzerime çöktü. Vedat önce Derya’nın sırtını görmemi sağlamıştı. Odaya girişi Vedat kontrol etmişti. Tetkikleri Vedat istemişti. Derisinin altında ne olduğunu tam olarak biliyordu.
— Takip cihazını sen yerleştirdin.
— Şahsen ben yapmadım —diye cevap verdi—. Ama emri ben verdim.
Derya hıçkırdı.
— Bana Kemal’in beni sattığını söyledi. Eğer konuşursam, önce onu öldüreceklerini söyledi. Kocama güvenmememi… ve senin ondan nefret etmeni istiyordu.
— Bu yüzden mesajı yazdı —diye mırıldandım.
— Onlar dosyaları geri alırken herkesin Kemal’e odaklanmasını istiyordu.
Derya kaburgalarının yakınına yapıştırılmış bir sargıyı işaret etti.
— Baba… buradalar.
Sargıyı dikkatlice açtım. Altında plastikle mühürlenmiş bir USB bellek vardı.
— Beni yakalamadan önce Kemal bunu bana sakladı —diye fısıldadı—. Senin yanına gelmemi söyledi.
Vedat aniden hareketlendi. Bir oksijen tüpünü kaptığı gibi Leyla’ya fırlattı. Leyla’nın ateşi tavanı buldu. Ayna bin parçaya bölündü. Vedat koşarak çıktı.
Leyla peşinden gitti.
Ben Derya’yla kaldım, ona küçük bir çocukken yaptığım gibi sarıldım.
Telefonum çaldı.
Arayan Kemal’di.
Hoparlörü açtım.
— İhsan Bey, Vedat’a güvenmeyin —dedi çaresizce—. Hastanenin otoparkındayım. Her şeyin kopyası bende. Beni takip ediyorlar.
— Kemal, beni dinle —dedim—. Derya yaşıyor.
Bir sessizlik oldu. Sonra hıçkırıklarını duydum.
— Şükürler olsun.
Dakikalar sonra, güvenlik ve polis Vedat’ı hemşire bankosunun yanında yakaladı. Kemal hırpalanmış bir halde, gömleği yırtık ama sağ salim geldi. Derya onu görünce kendini bıraktı.
Korkudan değil.
Rahatlamadan.
Kemal, Derya elini uzatana kadar ona dokunmadan önünde diz çöktü.
— Söylediği şeye inandığını sandım —diye fısıldadı Kemal.
— İnandım —diye cevap verdi Derya—. Beni öldürmeye çalışana kadar.
Şafak sökmeden önce, emniyet güçleri belleği, kopyaları ve isimleri ele geçirmişti. Vedat tutuklandı. Şirket birkaç gün sonra çöktü. Bense kızımın yatağının yanında oturdum, pansumanlarına baktım ve beni her türlü cerrahiden daha çok yaralayan bir şeyi anladım.
Canavar damadım değildi.
Canavar evimde yemek yemiş, yanımda çalışmış ve hırsını gizlemek için beyaz önlük giymişti.
Kemal hiçbir şey demeden bana bir Türk kahvesi getirdi.
Ona ilk kez öfke duymadan baktım.
— Kızımı kurtardın.
Gözleri yaşlarla dolu bir halde başını salladı.
— Hayır doktor bey. O kendi kendini kurtardı.
Ve belki de bu hikaye bu yüzden anlatılmalı: Çünkü bazen en tehlikeli yalan yabancıdan değil, herkesin en çok güvendiği kişiden gelir.