On iki yıl önceki düğünümde annemin yüzündeki o derin utanç ifadesini ve eşimin boyuyla dalga geçmelerini ne kadar çabalasam da asla unutmayacağım. Başarılı bir mimar olmasına rağmen, sırf yetimhanede büyüdüğü ve kısa boylu olduğu için onu ailemizin kusursuz tablosunda bir leke olarak görmekten hiç vazgeçmediler. Onların bu bitmek bilmeyen alayları ve küçümseyici tavırları yüzünden, zamanla kendi öz ailemle arama kalın bir duvar örüp onlarla görüşmeyi tamamen kestim. Eşim ise bu haksızlıklara, bu kibirli yaklaşımlara hiçbir zaman öfkeyle veya kötülükle cevap vermeden sadece işine, kariyerine ve kurduğumuz o mutlu yuvamıza odaklandı.
Yıllar hızla akıp giderken kocam mesleğinde inanılmaz bir başarı yakaladı ve adını duyurdu, ailemin o çok övündüğü gösterişli hayatları ise korkunç bir iflasla yerle bir oldu. Ellerinde avuçlarında ne varsa kaybettiklerinde, gururlarını tamamen bir kenara bırakıp çaresiz bir şekilde, yıllarca hor gördükleri bizim kapımıza dayanmak zorunda kaldılar. Evlerini bankanın elinden kurtarmak için kocamın son büyük projesini ve elde ettiği büyük başarısını duyup, ondan hiç utanmadan tam dokuz yüz bin lira yardım istediler. Onları anında evden kovmak istesem de kocam beni nazikçe durdurdu, onları içeri davet edip iki saat boyunca büyük bir sabırla o şikayet dolu sözlerini dinledi.
Kocam o uzun ve son derece yorucu sohbetin ardından sessizce çalışma odasına geçti, elinde önceden doldurulmuş bir çekle salona geri döndü ve çeki onlara doğru uzattı. Annemin gözleri o kağıt parçasını görünce umutla parladı, titreyen elleriyle tam çeke uzanırken kocam beklenmedik bir şekilde elini aniden geri çekti ve salondaki herkesi dondurdu. Babamın titreyen ve korku dolu sesiyle ne olduğunu sorduğu, odayı derin bir ölüm sessizliğine boğan bu akılalmaz şart, o an hepimizin hayatını bambaşka bir yöne çevirecekti. Kocam gözlerini doğrudan babamın gözlerine dikti ve yüzünde hiçbir kin barındırmayan, son derece sakin ama kararlı bir ifadeyle o tek şartını dudaklarından döküverdi….
Devamı Sonraki Sayfada….