“Yatağımın Altında Biri Var!” Diyen Küçük Kıza Yardıma Gittim, Karşılaştığım Manzarayla Şaşırdım..
Mesaiye yeni başlamıştım ki telsizden küçük bir çocuğun 911 çağrısı düştü. Titreyen, fısıltılı bir sesle, “Annemler evde yok… Yatağımın altında biri saklanıyor. Lütfen yardım edin,” diyordu.
Çocuklar geceleri böyle şeyler hayal edebilir, bu genelde sıra dışı bir durum değildir. Ancak sesindeki o saf korku, çağrının son derece ciddi olduğunu hissettiriyordu.
Dakikalar sonra tipik bir banliyö mahallesindeki sessiz bir eve ulaştım. Kapıda, pembe pijamalarıyla oyuncak ayısına sıkıca sarılmış küçük bir kız çocuğu duruyordu. Titreyen dudaklarıyla, “Benim adım Chloe,” dedi usulca. “Lütfen yardım edin… Yatağın altında biri var.”
Ona olabildiğince sakince gülümsedim. Ben evi aramaya koyulurken, polis departmanından ortağım da onu rahatlatmaya çalışıyordu. Her köşeye baktım, dolapları açtım ama hiçbir şey bulamadım.
Yanına dönüp, “Tatlım, muhtemelen rüzgar veya eski evin çıkardığı bir tıkırtı duydun. Güvendesin, ailen yolda,” dedim.
Ancak Chloe’nin hıçkırıkları daha da şiddetlendi ve haykırdı: “YATAĞIN ALTINA BAKMADINIZ!”
Başımı sallayıp usulca üst kata, onun odasına çıktım. İçeri girdiğimde yatağın ucundan sarkan kıvrılmış battaniyeyi fark ettim. Yatağın örtüsünü kaldırmak için yavaşça diz çöktüm.
Dondum kaldım.
Yatağın altındaki o karanlığa baktığım an, ağzımdan dökülebilen tek kelime “Aman Tanrım…” oldu.
El fenerimin titrek sarı ışığı, yatağın altındaki dar ve tozlu boşluğu aydınlattığında kalbim göğüs kafesimi delecekmiş gibi atıyordu. Gördüğüm manzara, yıllardır meslekte karşılaştığım suçlulardan, tehlikeli kaçaklardan ya da aklımın bana oynadığı korkunç senaryolardan çok uzaktı. O karanlıkta bana doğru bakan, dehşet içinde irileşmiş iki göz vardı.
Bu gözler; kir pas içinde kalmış, soğuktan dudakları morarmış, gencecik bir kıza aitti.
Üzerinde yırtık pırtık, ona birkaç beden büyük gelen, çamurlu eski bir palto vardı. Dizlerini çenesine kadar çekmiş, incecik kollarını bacaklarına sıkıca dolamıştı. Titremesi o kadar şiddetliydi ki, bedeni adeta ahşap zeminle birlikte sarsılıyordu. El fenerinin ışığı yüzüne vurduğunda, bir elinin titreyen işaret parmağını usulca dudaklarına götürdü. Tıpkı korkmuş küçük bir çocuk gibi “şşşt” dercesine sessiz olmam için bana yalvaran bir ifadeyle bakıyordu. Gözlerinden süzülen yaşlar, yanaklarındaki kiri aralayarak ince birer çizgi halinde akıyordu.
Elimi belimdeki telsize götürdüm. Aşağıda Chloe ile ilgilenen ortağıma fısıldayarak, “Burada her şey yolunda, ortada bir tehlike yok. Sadece yukarıya temiz bir battaniye ve bir bardak sıcak su getir,” dedim.
Yere tamamen uzanıp yüzümü onun hizasına getirdim. Fenerin ışığını onun gözünü almayacak şekilde kenara çevirdim. “Korkma,” dedim en yumuşak, en babacan ses tonumla. “Ben polisim. Sana asla zarar vermeyeceğim. Adın ne senin?”
Genç kız zorlukla yutkundu. Boğazı kurumuştu. “Lily…” diye fısıldadı çatallı ve cılız bir sesle. “Lütfen beni tutuklamayın… Lütfen. Sadece… Dışarıda dondurucu bir fırtına vardı. Sadece çok soğuktu. Ve burası… burası eskiden benimdi.”
Duyduklarım karşısında boğazıma koca bir yumru oturdu. Yılların getirdiği polislik reflekslerim yerini derin bir hüzne bıraktı. Yatağın altına saklanan kişi bir hırsız veya bir sapık değildi; dışarıdaki acımasız dünyadan kaçıp geçmişine sığınmaya çalışan evsiz bir gençti
Devamı Sonraki Sayfada…