Görümcem beni dondurucu soğukta balkona kilitlediğinde ve “Belki biraz acı çekmek seni dayanıklı kılar,” dediğinde altı aylık hamileydim. Ellerim uyuşana kadar cama vurdum, beni içeri alması için ona yalvardım. Birisi nihayet kapıyı açtığında yerde baygın halde yatıyordum. Ancak doktorların daha sonra ortaya çıkardığı gerçek, tüm aileyi dehşete düşürdü.
Görümcem beni balkona kilitlediğinde ve o soğukta orada bıraktığında yirmi sekiz haftalık hamileydim. Adı Melis’ti ve abisiyle evlendiğim günden beri sanki ondan bir şey çalmışım gibi davranıyordu. Her şeyi eleştiriyordu; yemeklerimi, kıyafetlerimi, konuşmamı, hatta gülüşümü bile. Hamile kaldığımda bu durum daha da şiddetlendi. Bana “tembel”, “rol yapıyor” diyor ve dikkat çekmek için her belirtiyi “kullandığımı” iddia ediyordu. Eşim Rüzgar onun sert olabileceğini biliyordu ama sürekli “Melis işte böyle biri,” diyerek onu görmezden gelmemi söylüyordu.
O Kurban Bayramı hafta sonunda, kayınvalidemin mutfağı tadilatta olduğu için Rüzgar’ın ailesi akşam yemeğine bizim eve gelmişti. Sırtım ağrımasına ve ayaklarım şişmesine rağmen tüm günü yemek yaparak geçirmiştim. Melis geç geldi, yaptığım her şeye şöyle bir bakıp sırıttı.
Tezgâha çantasını fırlatırken, “Vay canına,” dedi. “Bir yemek yapacak kadar ayakta durmayı becermişsin. Etkileyici.”
Devamı Sonraki Sayfada…